Huy!

Na een nogal plakkerige nacht in de jeugdherberg, jasses, wat bleef het warm, vertrokken we dinsdagochtend na een supermarktbezoekje uit Tongeren.

We hadden vrij snel een goed ritme te pakken en ondanks dat het landschap inmiddels op zijn minst glooiend te noemen is, fietsten we lekker.

We hadden meteen ook maar het eerste pechgeval en de groepdriezoon at al voor twaalf uur een veel te groot ijsje. Dat is een voordeel aan het meefietsen voor hem, als zijn zusjes lekker slapen doen wij gedurende de pauzes ons best om hem te laten snoepen. Hij kan de energie goed gebruiken.

Een boterham zou natuurlijk ook werken, maar het is vakantie en hij werkt er hard voor.

De kerncentrale die vlak bij Huy ligt, kwam al snel in beeld. Het leverde vragen op over kernenergie en rookpluimen. De man had de informatie keurig paraat. De ingewikkelde vraag was of kernenergie goed is. We hebben maar een lekker genuanceerd antwoord gegeven. De groepdriezoon besloot vervolgens dat het beter is dat we allemaal gaan fietsen en dat we de wereld niet meer kapot mogen maken.

Got to love it.

Onze tocht eindigde na veertig kilometer in Huy. Daar schakelden we een dame van de VVV in om een slaapplaats te fixen, had de man een zwemervaring met de oudste twee, fietste hij daarna met veertig kilo kind in de kar tegen de muur van Huy op en keutelde ik met de dreumesdochter in de hotelkamer.

Dag 3 - Gedoe
Allereerst moet ik even kwijt, dat ik le Mur de Huy (muur van Hoei) beklommen heb – met fietskar welteverstaan. Het moest ervan komen en ik kon het niet laten dus na de zwemperikelen gingen ‘we’ (ik en veertig kilo kids) erop af; ongekend superzwaar kan ik wel zeggen. We slapen dus in Huy (Wallonië) en gingen zwemmen in het openbaar zwembad van de stad, en toen begon het. Slot vergeten, geen cash op zak én geen pinbetaling, wijde zwembroeken niet toegestaan, en – last but not least – of ik zeker wist dat ik mijn spullen niet zou opruimen. “Amai” – met een ‘y’ ligt trouwens een steenworp verderop – wat een bekrompenheid. Ik dus op m’n fietsschoenen gehaast naar de bancomat en twee ‘ballenknijpers’ geleend; toen ik tijdens het omkleden zei, dat ik “er geen reet van begreep,” herhaalde hij dat maar wat graag. Ik weet het nog steeds niet; misschien zijn ze wars van risico’s, alhoewel, met de drie kernenergiecentrales van Tihange naast de deur? Dat je niet in het zwembad mocht plassen, stond er dan weer niet... (dagtotaal 41,2 km)

Geef een reactie