Mijn sportieve man is immer alert op leuke evenementen en zo af en toe vindt hij daarbij iets wat we in potentie samen kunnen ondernemen. Vervolgens ben ik immer kritisch want wat voor de man piece of cake is, is voor mij vaak alsnog drie bruggen te ver.
Een paar maanden geleden vond hij via ride along het zogenaamde figuurtje fietsen. Bij deze tocht was het doel om een route te fietsen die er leuk uit ziet op de kaart, het tempo zou wat rustiger zijn dan gebruikelijk en er waren lunch en andere versnaperingen inbegrepen.
Dat leek me, ook voor mij, tamelijk haalbaar. We zochten dus uit of we de kids bij de schoonvader onder konden brengen en toen dat het geval bleek schreven we ons in. Een paar maanden geleden had ik er natuurlijk niet bij stil gestaan dat we nu in zo’n beetje de drukste periode van het jaar zitten. Toen ik er afgelopen week achter kwam dat we dit weekend mochten gaan fietsen, krapte ik me wel even achter de oren.
Ik werd zelfs een beetje nerveus toen ik ontdekte wat voor afstand er moest worden afgelegd. Honderdenvier kilometer zou voor mij hoe dan ook een persoonlijk record inhouden want zo ver fietste ik nog nooit.
Maar goed, wie A zegt, moet ook B zeggen. We tuften op vrijdagavond al richting Dalfsen zodat we zaterdag rustig op konden staan. Zo rond half elf vertrokken we met de kanarie* en twee fietsen richting Vaassen in Gelderland.
Daar aten we eerst een broodje en daarna kon het fietsavontuur dan toch beginnen. Na het zien van het gezelschap waren mijn zenuwen niet minder geworden want ik zag allerlei ervaren ogende fiets(st)ers. Ik sloot me, uiteraard, aan bij de groep die het rustigst aan zou doen en de man ging gezellig met me mee.
Eenmaal onderweg viel het me gelukkig niet tegen. Ik was onder de indruk van de dames die de gehele route voorop de wind opvingen, maar het lukte me eigenlijk best aardig om het bij te houden en het was heel leuk om eens samen met de man te fietsen.
We genoten van de omgeving en het fietsen. Na een kilometer of zestig was er een kleine pauze waar de bidons konden worden bijgevuld en koolhydraten aangevuld. Toen we tachtig kilometer hadden gefietst, was ik er wel zo’n beetje klaar mee. Ik werd moe en moest mijn best doen om alert te blijven fietsen.
Dat lukte gelukkig tamelijk goed en drie uur en vijftig minuten (zuivere fietstijd) stonden we weer op het startpunt. Het bier en de bitterballen waren welverdiend.
Ik zal u bekennen dat ik op het moment van schrijven bepaald vermoeid ben van al die kilometers maar het viel me helemaal niet tegen hoe goed het ging. Ik ben zelfs wel geïnspireerd om maar weer eens vaker op de racefiets te stappen. Het volgende gezamenlijke sportieve evenement is trouwens bij de Damloop. Ook leuk!
*) we hebben onze knalgele Kia Stonic maar kanarie gedoopt