Ofwel een IBS. Dat klinkt niet best en dat is het in mijn ogen ook niet. Als iemand een IBS krijgt, in de zorg dan hè*, wil dat zeggen dat een onafhankelijk arts heeft gemeend dat iemand een dusdanig groot gevaar voor zichzelf of anderen vormt, dat diegene acuut moet worden opgenomen. Er is dan geen tijd om het oordeel van een rechter af te wachten.
De mensen die een IBS kregen en waar ik mee van doen heb gehad waren steevast heerlijk eigenwijze mensen met een vorm van dementie. Ze hadden daar zelf echter geen flauw benul van en waren derhalve van mening dat het prima ging thuis. Daarbij volledig over het hoofd ziende dat het gas aan laten staan, jezelf niet verzorgen of niet eten of geregeld midden in de nacht naakt bij de buren aanbellen omdat je je in het huis vergist, niet uitgesproken handig is.
Nu is het hier in de regio zo geregeld dat een van de zorgorganisaties in de buurt zogenaamde crisisbedden heeft voor deze toch bepaald schrijnende situaties. Op zo’n crisisbed mag iemand dan twee weken blijven en daarna moet hij of zij door naar een volgende plek. Als ik het goed gesnapt heb is per toerbeurt geregeld naar welke organisatie iemand dan gaat en dat betekent dus dat iemand werkelijk overal in de regio terecht kan komen.
Dus stel je even voor; iemand wordt al dan niet met politiebegeleiding of sedatie uit zijn of haar huis gedwongen en naar een verpleegafdeling gebracht. Dan volgt twee weken later hoe dan ook de volgende verhuizing en de kans is groot dat iemand dan ver van huis en haard terecht komt. Een mens zou van minder van zijn of haar apropos kunnen raken dunkt me.
En begrijp me niet verkeerd hè, ik snap dat het systeem zo werkt en ik heb ook niet zo één-twee-drie een andere oplossing voor handen, maar ik vind het wel ontzettend heftig wat deze mensen in korte tijd allemaal meemaken. Ook hier gaat mijn stelling dat dementie een ontzettende eikel** is, weer eens op.
Vanwege zo’n IBS zat ik maandag met collega psycholoog en zorgmedewerker in een ingelast overleg om te bedenken hoe we toch het handigst om kunnen gaan met de volstrekt begrijpelijke onrust. Met wat pijn in mijn hart verhoogde ik de dosering benzo’s*** in de hoop fysieke aanvaringen met medebewoners te voorkomen.
Heftige zorg wel. Dit soort dingen zetten me ook altijd aan het denken over hoe ze nou te voorkomen. Want hoewel ik begrijp dat situaties soms onhoudbaar worden, vraag ik me ook wel eens af of er nou echt alles geprobeerd is om de meneer die nu bij ons woont, thuis te laten blijven. Waarbij ik me dan ook wel weer realiseer dat mijn kijk op de zaak zeker niet objectief is.
Resumerend vind ik het in ieder geval van groot belang dat maatregelen als een IBS niet licht worden ingezet en ik meen te weten dat dit ook echt niet wordt gedaan. Het is óók van belang om dergelijke situaties op tijd ‘op de radar’ te krijgen zodat escalaties zo veel mogelijk in de kiem kunnen worden gesmoord. Ik vrees dat daar nog wel het één en ander te winnen is.
*er zijn ook IBS-en in het strafrecht en vreemdelingenrecht maar daar weet ik werkelijk niets van
**excuse my language
***ik doel op benzodiazepine-agonisten, de zogenaamde pammetjes. Medicatie waar men rustig, en suffig, van wordt