Het grootste deel van de mensen die onder mijn zorg vallen leeft met dementie. En hoewel ik echt helemaal niemand die ziekte zou gunnen, ligt deze doelgroep me toch aardig. Het is zeker niet altijd vanzelfsprekend om contact te krijgen met iemand met dementie en daarmee is de omgang met en de zorg voor soms behoorlijk uitdagend maar zeker ook erg leuk.
Op één van mijn afdelingen wonen echter mensen met een zogenaamde somatische indicatie. Ze kunnen niet meer zelfstandig wonen door hun lichamelijke problemen. Het ligt nogal voor de hand dat het contact met deze mensen anders is dan met de mensen die op een PG-afdeling wonen.
Niet al te lang geleden werd er op deze afdeling een nieuwe opname aangemeld. De betreffende mevrouw was gevallen en had daarbij haar heup gebroken. In het ziekenhuis was gebleken dat haar gezondheid te kwetsbaar was om een operatie toe te laten en daarom kwam ze naar het verpleeghuis. Ze had een zogenaamd pijnblok* gekregen en gezien die gebroken heup niet zo’n geweldige prognose.
De medische zorg de afgelopen weken bestond uit kijken hoe het zou gaan, voorzichtig bijstellen van allerlei medicatie en vooral veel gespreksvoering over hoe verder. Het is geen sinecure als je op hoogbejaarde leeftijd zo’n proces doormaakt.
Ik heb deze dame de afgelopen tijd dus best goed leren kennen. Toen ik vandeweek bij haar bed zat, raakten we eens aan de praat. Ze had de ziekenzalving gekregen en we kregen het over haar geloof. Ik vertelde dat ik ook een katholieke achtergrond heb, maar behoudens een rozenkrans van mijn oma en een Bijbel, niet meer zo veel had wat me daaraan deed herinneren.
Daarop vertelde ze me dat zij en haar man toen ze trouwden een Mariabeeld hadden gekregen van haar moeder. Dat was de normaalste zaak van de wereld. Maria had altijd in de slaapkamer gestaan en keek ook nu vriendelijk op ons neer.
Ik keek Maria eens aan en vervolgens terug naar de dame in het bed. Ik twijfelde heel even of ik het kon maken en zei toen ‘u heeft vijf kinderen toch, ze heeft wel een boel gezien’. Het leverde me een ondeugende glimlach op. Zo had ze er nog nooit over nagedacht.
*de zenuwen rond in dit geval de heup worden dan door medicatie in te spuiten lam gelegd. Prima onderwerp voor een ander blog is het vervolg na een dergelijke behandeling.