Gezien de titel van dit stukje en de doelgroep waar ik veel mee werk, zou het u mogelijk niet verbazen als ik hier iets zou gaan schrijven over mensen die met dementie leven en die in de war zijn. Maar niets is minder waar.
Ik was namelijk zelf totaal in de war. We zaten na een visite op een afdeling nog even na te praten en zoals het soms kan gaan, kwamen we te spreken over pospoelers. Een pospoeler is een soort vaatwasmachine voor, u raadt het al, po’s en urinalen. Zo’n ding staat op iedere zorgafdeling en de ervaring leert dat die zo’n beetje onmisbaar is.
Net als een wasmachine of toilet raakt ook een pospoeler verstopt als je daar oneigenlijke dingen (lees: doekjes, handschoenen, etc) in stopt en dat komt derhalve nog wel eens voor. Maar gelukkig zijn er dan ook pospoelerreparateurs*.
Nu vertelde één van mijn collega’s dat ze eens op haar kop had gekregen van een pospoelerreparateur. In zo’n apparaat zou helemaal geen feces mogen worden gegooid. Daar raakt hij verstopt van…
Daarop vielen wat andere collega’s en ikzelf zo’n beetje van de stoel, want wat is nog het nut van zo’n apparaat als er geen po in geleegd mag worden. Dan is de meerwaarde qua hygiëne ervan wel zo’n beetje weggespoeld.
Ik vermoed eerlijk gezegd dat de betreffende reparateur wat heeft gemopperd over het doorspoelen van bijvoorbeeld handschoenen of doekjes en daarbij totale verwarring heeft gezaaid over hoe het apparaat te gebruiken.
Vervolgens is dat, denk ik dan, een eigen leven gaan leiden met als gevolg dat er mensen denken dat ze de pospoeler niet mogen gebruiken waar hij nu juist precies voor bedoeld is. Zo is een misverstand snel geboren. En dat is jammer, want dat komt in dit geval de hygiëne en het werkplezier bepaald niet ten goede.
Zo zie je maar dat iets wat voor de één glashelder is bij de ander compleet onduidelijk kan zijn. Het is belangrijk om je daar bewust van te zijn, want krijg dit soort misverstanden maar weer eens uit de wereld.
*mooi scrabblewoord, al zeg ik het zelf