Als beginnende pubermoeder moet ik het maar eens hebben over alle cliche’s die bij het in huis (of twee huizen in ons geval) hebben van pubergevallen komt kijken.
Ik heb voor de zekerheid even opgezocht hoe het precies zit met definities en leeftijden en constateerde dat de man en ik inmiddels twee puberkids hebben. Als ik de lijstjes mag geloven starten jongens iets later aan de pubertijd dan meisjes, maar zijn ze er met dertien doorgaans toch ruim aan begonnen. Meisjes zijn dus iets eerder en een elfjarige zal denk ik wel tellen.
Om het voor mezelf overzichtelijk te houden roep ik dat er vanaf de middelbare school sprake is van pubers maar ik realiseer me dat die definitie geen stand houdt.
Maar goed, pubers. Ik verbaas me vrijwel dagelijks over verschillende dingen. Om te beginnen over het bizarre tempo waarin het spul groeit. Ik was soort van gewend aan groeien in sprongen, maar de puberzoon heeft dan wel een heel lange sprong. Hij is inmiddels nog maar een paar centimeter kleiner dan ik ben, zijn schoenen pas ik bij lange na niet meer en kleding die ik op de groei koop, kan ie hooguit een paar maanden aan.
Doorgaans vindt hij dat rappe groeien heel komisch. Hij kijkt namelijk ontzettend uit naar het moment dat ie groter is dan ik. Wat hij er wel lastig aan vindt, is de honger die al dat gegroei oplevert. Hij eet het meest van ons allemaal en kan ook werkelijk altijd eten. Het grazen in de koel- en voorraadkast wordt nu door allebei de mannen in ons gezin gedaan.
Wat me ook fascineert is het hangvermogen van met name de puberzoon. Hij zal echt nooit gewoon op een bank of stoel gaan zitten. Er steekt altijd wel ergens een arm of been op een onverwachte plaats uit. Daarnaast heeft een liggende houding schijnbaar de absolute voorkeur want als het maar even kan, en ook als het eigenlijk niet kan, wordt een liggende houding aangenomen.
Met alle rondvliegende hormonen botst het geregeld tussen de oudste twee en ze zijn allebei minder geduldig dan ik soms zou willen naar hun kleine zusje. Daar kunnen ze weinig aan doen en ik zelf ook niet veel meer dan ze in rust wijzen op redelijkheid en soms in iets minder rust op wat eindeloos gekibbel met mij doet.
Tussen alle hectiek én verwondering door lukt het me zelfs ook wel eens om te genieten van mijn pubergevallen. Ze zijn namelijk ontzettend leuk en het is een feestje om te zien hoe ze zich ontwikkelen.
Foto: met frisgekapt haar ongeveer een maand geleden. Hij vond het tijd om zijn staart af te knippen.