De groepvijfdochter valt eigenlijk altijd met de man of mijzelf naast zich in slaap. Het is zo’n beetje zo gegroeid en hoewel ik het soms niet zo handig vind, vind ik het doorgaans wel een fijn moment. Het is lekker om even te gaan liggen en zo gezellig naast elkaar in bed kom ik van alles te weten over wat haar bezighoudt.
Want waar ze overdag vaak te druk is met van alles, is dat moment van tot rust komen kennelijk ook het moment om van alles aan je moeder te vertellen. De bijnapuberdochter heeft daar ook een vast moment voor, namelijk tijdens de autoritjes van en naar het wielrennen. De puberzoon vertelt het maar gewoon direct als hij iets op zijn hart heeft.
Mijn arme jongste meisje is sinds een tijdje wat angstiger dan eerder. Met mijn psychologie van de koude grond had ik bedacht dat dit wel eens iets van doen zou kunnen hebben met de verhuizing. We zijn daar intussen al maanden mee bezig en we hebben best een tijd toegeleefd naar het daadwerkelijke verhuismoment. Nu dat dan voorbij is, is de verandering enorm. En aangezien het onmogelijk is gebleken om alles direct strak te organiseren kan ik me ook nog wel voorstellen dat de dozen en spullen op vreemde plekken wat onzekerheid opleveren bij ons gupje.
Ze vindt het donker op het moment maar niets, terwijl dat eerder geen probleem was. Ze is bang voor monsters, enge dromen en alleen zijn. Dat levert allerlei getreuzel rond bedtijd op en ik kan niet ontkennen dat ik dat op zijn tijd knap irritant vind.
Wat ik dan weer handig vind is dat ze werkelijk meteen volledig ontspant als ze bij de man of mijzelf gaat liggen. Ik ben daar blij mee omdat we op deze manier allemaal gewoon aan de broodnodige nachtrust komen en we niet bij nacht en ontij uit bed moeten om een bang meisje te troosten. Ze komt namelijk gewoon naar ons toe en slaapt verder.
Ik ben erg benieuwd of ons meisje minder bang wordt naarmate ze meer went aan het nieuwe huis of de chaos verder getemd raakt. En tot die tijd hebben we lekker extra knuffelmomenten.