Een belangrijk thema in de ouderenzorg is momenteel het langer thuis kunnen laten wonen van ouderen die zorg nodig hebben. We zijn er heel druk mee bezig om te bedenken hoe dat vorm te geven. Thuis is immers toch de beste plek.
Een ander zeer actueel onderwerp is vrijheid. Waar gesloten afdelingen voor mensen die getroffen werden door dementie tot voor kort volstrekt normaal waren, is inmiddels een goed deel van al die afdelingen ontsloten en binnen onze organisatie is binnenkort als het goed is geen gesloten afdeling meer te vinden.
Met de focus op open deuren en langer thuis zou je af en toe bijna vergeten dat er ook gevallen zijn waarbij thuis of zelfs open deuren pijnlijk genoeg echt niet lukken. Hoe graag we dat ook zouden willen.
Ik heb echt een beetje buikpijn door een cliënt die bij ons verblijft maar daar absoluut niet wil zijn. De dementie zorgt ervoor dat alle besef van tijd en plaats verdwenen is en het enige wat overbleef is een zoektocht naar iets onbekends.
Dat was in de thuissituatie al zo, met als resultaat een zogenaamd ‘verward persoon’ waar de politie zo af en toe druk mee was. De diagnose gevorderde dementie, het structureel weigeren van zorg en het wegvallen van een partner leidden vervolgens tot een gedwongen opname. Dat is net zo begrijpelijk als verdrietig.
Deze cliënt is namelijk helemaal niet geschikt voor de PG-setting en laat dat zeer duidelijk merken. Voor de cliënt naar en ook bijzonder ingewikkeld voor het zorgteam dat ermee te dealen heeft. Zij moeten met beperkte tijd de intensieve begeleiding zien te geven die deze situatie met zich meebrengt, zich staande zien te houden in het al dan niet verbale geweld wat er bij komt kijken en ook nog voor de andere bewoners zien te zorgen.
Voor mij als behandelaar is de situatie ook ingewikkeld, zowel het welzijn van de cliënt als die van de medebewoners als die van het zorgteam zijn relevant. In dit soort complexe situaties willen die belangen wel eens behoorlijk ver uit elkaar liggen.
Als ik dan druk ben met dit soort casuïstiek merk ik dat het ergens wat wringt dat we aan de andere kant ook heel druk zijn met het ontsluiten van de deuren. Want hoe wrang ook, dat gaat gewoon niet in alle gevallen lukken. Ik krijg daar buikpijn van.