Het is duidelijk, ik moet toch weer even wennen aan het werkende leven, zo bleek op mijn vrije dag. Er stond al een tijdje een wandeldate gepland en in al mijn enthousiasme bedacht ik dat ik daaromheen best vroeg kon gaan sporten, bloed kon gaan doneren en alles bij kon wassen.
Dus stond ik rond half zeven naast mijn bed om aan dit ambitieuze plan te beginnen. Het was alweer een tijd geleden dat ik in de gym was geweest, maar het half uur in Jip en Janneke tempo op de loopband hollen ging toch redelijk. Dat was een mooi begin.
Vervolgens dan rustig iets met wat fitnessapparaten, ook dat lukte maar ik had al niet meer zoveel zin. Gelukkig moest ik verder om de volgende afspraak te halen en om één minuut over negen stapte ik bij de bloedbank binnen. Soort van gehaald dus.
Ik had op ongeveer een uur gerekend voor die hele toestand en dat bleek wat naïef, ze zijn immer vriendelijk daar bij die bloedbank hoor, maar het schiet nooit echt heel erg op. En het systeem lijkt wat wachten ook in te hebben gebouwd.
Ik trok dat maar slecht deze ochtend. Ik constateerde dat ik eigenlijk te ongeduldig ben voor het hele bloeddonorschap en appte naar mijn wandelbuddy dat het wat later werd.
Die wandeling was leuk. Er werden nieuwe vennen toegevoegd aan het lijstje en aangezien ik dat dus met iemand doe, was het ook gewoon gezellig. Prima scenario.
Even na de middag kwam ik weer thuis en daar had ik allerlei plannen die direct in het water vielen. Ik was werkelijk gesloopt na twee dagen werken en daarna op mijn vrije dag doorversnellen. Dat is helemaal niet handig.
Dat weet ik best, die pas op de plaats is gewoon nodig. Maar ik was het geloof ik even vergeten in mijn enthousiasme. Misschien wel juist omdat die vakantie net achter de rug is.
Les geleerd hoor. De middag viel qua activiteiten een beetje in het water. Ik ben nog met de groepzesdochter naar een winkel gegaan en deed een heel klein beetje was. Maar verder was ik vooral een beetje uit. Dat gaan we volgende week anders aanpakken.
Foto: AI plaatje, dat mag duidelijk zijn