Heb ik eindelijk het bloggen weer een beetje omarmd, gaat Mark Zuckerberg moeilijk doen.

Ik tik mijn stukjes al sinds het begin van de blogtijden op een eigen website en deel dan vervolgens een link daarheen op verschillende social media platforms. Zoals het een echte millenial betaamt, zit het grootste deel van mijn lezers op Facebook, is er ook nog iets te doen op Instagram en in het geval van werk- of zorggerelateerde stukjes zet ik ze ook nog op LinkedIn.

Op mijn blog heb ik alle foto’s en stukjes bij elkaar verzameld en het vormt inmiddels best een aardig naslagwerk van de kids en zeker ook van mijn loopbaan in de zorg. Best leuk eigenlijk. En ook leuk dat er op vrij structurele basis een groep mensen meeleest.

Ik tik die stukjes doorgaans als ik ‘s avonds in bed ben beland, mocht u toevallig eens een foutje zien, dat heeft mogelijk met het tijdstip te maken. Ik ben niet meer op mijn allerscherpst.

Ook afgelopen zondagavond had ik een blogje geschreven en vervolgens maakte ik dan een post op Facebook die ik de volgende ochtend vroeg plan. Althans, dat probeerde ik. Ik druk wel eens per ongeluk op een verkeerde knop maar nu liep ik drie keer achter elkaar vast.

Wat blijkt nou, zo leerde enige studie me, Mark vindt het niet meer leuk dat mensen die content op zijn platform zetten zomaar linken naar websites buiten het platform. Mark verdient immers meer geld als mensen op zijn platform blijven en daar lekker naar de eeuwige reclamestroom kijken. Vandaar dat hij heeft bedacht dat er nog welgeteld twee keer per maand naar iets externs mag worden gelinkt. Tenzij je ervoor betaalt natuurlijk. Dan kan er opeens veel meer.

Ergens snap ik het… er moet ook bij Mark immers brood op de plank. We moeten allemaal op de kleintjes letten. Maar ik vind het ook ontzettend irritant, bijna kinderachtig.

Ik ben nu eens aan het bedenken hoe verder. Het grootste deel van mijn publiek bereik ik via de kanalen van Mark en dus zal ik me moeten verhouden tot deze ontwikkeling. Er zijn verschillende opties:

  1. Ik zou door kunnen gaan zoals ik het altijd deed. In de posts op Facebook komen dan geen links waarop geklikt kan worden. Via mijn profiel kun je de blog wel opzoeken en ook lukt het soms een een klikbare link in de reacties te plaatsen zo heb ik begrepen. Voor de lezer is dit meer klikwerk en ik kan me goed voorstellen dat mensen daar op afhaken.
  2. In plaats van op mijn eigen site zou ik de tekst natuurlijk rechtstreeks op Facebook kunnen zetten. Ik vind dat jammer van het naslagwerk en het voelt ook beetje als weggeven van mijn tekst aan een gierige Amerikaan. Daarnaast kan ik dan niet meer zien hoeveel er wordt geklikt en gelezen en ik zal bekennen dat ik dat toch ook wel heel leuk vind om te doen. Als mijn stukjes maar door tien mensen gelezen zouden worden, was ik er al lang mee gestopt.
  3. In theorie is het een optie om te gaan betalen voor Meta. Maar in tegenstelling tot succesvolle influencers kost het bloggen mij alleen maar tijd en geld. Dat is voor een hobby opzich niet erg, maar maandelijks een substantieel bedrag neerleggen om toch een soort van giftig social medium te kunnen gebruiken gaat me eigenlijk een brug of tien te ver.
  4. Het zou moreel wellicht het sterkst zijn om uit principe al mijn Meta-accounts op te zeggen en alleen nog mijn site te hanteren. Dat betekent echter vermoedelijk ook het einde van mijn blog, want laten we eerlijk zijn, ik ben gewoon afhankelijk van Meta. En dat vind ik dan net zonde.

De voorlopige conclusie is een beetje een laffe. Ik weet het nog niet zo goed. Suggesties zijn van harte welkom. Ik heb in ieder geval stof tot nadenken.