Het zijn tamelijk drukke weken qua werk zo in de zomervakantie. Ik ben zelf natuurlijk lekker op vakantie geweest en in die periode is er voor mij waargenomen. Nu ik weer terug ben, is het de beurt aan anderen en aan mij om waar te nemen. Dat is geheel logisch en helemaal niet erg. Wel wat hectisch soms.
Ik vond het op deze donderdag aan het eind van de ochtend daarom gewoon bijna ouderwets vertrouwd om visite te doen op één van de PG-afdelingen waar ik al een paar jaar regie-behandelaar ben. Het is gezellig om op die afdeling te komen, ik ken de bewoners goed*, de medewerkers kennen mij goed, kortom, altijd fijn.
Nadat alle visitevragen waren besproken, er wat beleid werd aangepast en afspraken werden ingepland bleef een bezoekje aan één van de dames over. Ze had een wat gezwollen been en de vraag was of ik er even naar wilde kijken.
Dat wilde ik natuurlijk wel. Het leek op het eerste gezicht gelukkig wel mee te vallen met de ernst van dit probleem maar voor de zekerheid stelde ik toch nog wat aanvullende vragen. Er waren geen pijnklachten, er was geen sprake van benauwdheid, geen problemen met platliggen, niet overdreven veel nachtelijk plassen en mevrouw had geen last van duizeligheid
Soms heb ik wel wat duizeligheid hier bij mijn hart, zo vertelde ze achter haar antwoord aan en daarop werd ik iets alerter. Duizeligheid rond het hart is een wat onorthodoxe manier om cardiale klachten te beschrijven, maar ik heb wel gekkere dingen gehoord.
Dat gebeurt als ik een mooie man zie, voegde ze er met een ondeugende glimlach aan toe en daarmee was ik geheel gerustgesteld. Wat een heerlijke uitspraak! We hebben er samen hartelijk om gelachen en spraken af dat ze van deze duizeligheid mocht genieten.
*andersom geldt dat ondanks mijn langdurige betrokkenheid wat minder, maar voor sommigen ben ik toch al een bekend gezicht geworden
Foto: via Pexels, door Benoit Vacherie