Herinneringen

In al het vakantiegeweld zal de vijftiende augustus altijd wel een dag zijn waarop we even tot stilstand komen. Het is alweer drie jaar geleden dat op die avond volstrekt onverwacht het bericht kwam dat Hannah er niet meer was. Destijds heb ik er natuurlijk over geschreven.

Drie jaar is best lang, maar ook heel kort. En zo voelt het ook, aan de ene kant lijkt het gisteren dat we dat bericht kregen en aan de andere kant al eindeloos lang geleden dat we haar spraken.

Ze wordt gemist. Dat kunnen we wel stellen. Opa Ben rooit het prima, maar dat het met Hannah leuker was, dat is glashelder. Ik heb grote bewondering voor hem, want na al die jaren samen alleen verder moeten lijkt me een bijna onmogelijke opgave.

Ook de kinderen en kleinkinderen gaan goed. Ik ben er vast van overtuigd dat Hannah apetrots zou zijn op iedereen. Natuurlijk is het gemis groot, en tegelijk zijn de herinneringen prachtig. Want er zijn nogal wat mooie herinneringen.

Het is ook mooi om te zien dat dat Hannah haar mooie eigenschappen doorgaf. Zo zie ik haar eindeloze nieuwsgierigheid op verschillende manieren bij kinderen en kleinkinderen terug. Ook de soms bijna koppige vastberadenheid blijkt in de genen te zitten. Gaat het niet linksom, dan maar rechtsom. Net zo lang doorzetten tot het doel is bereikt.

Ze wordt gemist, onze lieve Hannah. En herinnerd. En ze leeft ook een beetje voort in haar kinderen en kleinkinderen. Dat vind ik dan weer een mooie gedachte.