Het is vast herkenbaar dat je als moeder nogal vrij regelmatig in strijd bent met de kids over de eeuwige spullen die altijd overal rond schijnen te moeten slingeren.

Ik kan me er heerlijk over verbazen dat zo’n pubergeval het huis binnen komt wandelen, de deur op miraculeuze wijze achter zich doen en dan al lopend een spoor achterlaten. Er wordt een tas neergeknikkerd, een paar meter verder komt een trui te liggen, de schoenen gaan dan wel netjes in de garage en vervolgens belanden de sokken op een willekeurige plek in de woonkamer.

Als er dan daarna iets gegeten wordt, is het gebruikte servies of de verpakking terug te vinden op of onder de bank en de tafel is sowieso een soort van verzamelplaats van alles wat ze in hun handen hebben.

Het gevolg daarvan is dat ze nogal eens dingen kwijt zijn en de vraag ‘mama, waar ligt …?’ hoor ik geloof ik gemiddeld zo’n twintig keer per dag al dan niet door de telefoon.

Zoals ik al zei, ik vermoed dat dit een zeer herkenbare situatie is en daarmee zal het er bij horen. Als je de kids uitlegt dat het niet handig is om alles achter zich te laten slingeren, snappen ze dat echt wel, maar het lukt ze gewoon niet om daar zelf regie over te voeren.

Vandaar dat we ons best doen om vaste plekken te hebben voor spullen en dat lukt met die schoenen dus al aardig. Huissleutels hebben we zo gepositioneerd dat ze soort van intuïtief worden opgeruimd en dat scheelt geloof ik menig zoekpartij.

En verder is het dan toch maar eindeloos herinneren. Ruim dit even op, leg dat op zijn plek, gooi die kleren in de was. Ik zal er bij bekennen dat het de ene keer wat vriendelijker gaat dan de andere. Maar ik doe mijn best.

De grap is dat de groepzesdochter stiekem een verborgen talent heeft voor opruimen en organiseren. Als die de juiste zin heeft, kan ze goed opruimen en ook leuk en praktisch inrichten. Ze zal het niet toegeven, maar volgens mij heeft ze er zelfs wel een beetje plezier in.

Schijnbaar was ze op zaterdagavond in de juiste gemoedstoestand want toen ik in de badkamer kwam waar ik ‘s middags aan de poets was geweest trof ik de tandenborstelsituatie prachtig georganiseerd aan. De hele handel had in de wasbak gelegen wachtend op iemand die er iets mee ging doen en de groepzesdochter besloot er werk van te maken. Ze deed er zelfs een mooi briefje bij.

Wellicht zijn al mijn inspanningen dit huishouden wat georganiseerd te krijgen dan toch niet helemaal hopeloos.