De afgelopen dagen riep ik zo af en toe half grappend dat een dagje niets me ook wel wat leek. Geïnspireerd door een karakter uit haar eindmusical vulde de puberdochter dan steevast aan Want mamma heeft ook vakantie Dat laatste is hoe dan ook het geval maar dat wil nou ook niet persé zeggen dat ik twee weken lang niets wil doen. Aan de andere kant voel ik inderdaad niet altijd de behoefte om de hele omgeving geheel te verkennen…
Zoals gezegd, we zijn in de buurt van de Tour en omdat we gisteren de karavaan misten, moest er vandaag een herkansing. Nog een keer een aantal uur wachten op een stel wielrenners konden we de meiden niet aandoen, maar voor een optocht met cadeautjes liepen ze wel warm. Dus tuften we, met dank aan de man, goedgetimed naar een supermarkt in een dorp in de buurt, deden boodschappen, staken de weg over en bevonden ons opeens langs de route…
Of het helemaal toevallig is, waag ik te betwijfelen, maar we bevinden ons in deze eerste week van de vakantie in de buurt van de Franse Alpen waar juist ook de Tour de France doorheen komt. Na een prima nacht in ons huisje in Motz werd ik rond een uur of negen wakker van de man die koffie kwam bezorgen. Na het drinken daarvan gingen we het hebben over de dagbesteding, in de genoemde Tour was er op deze dinsdag…
Ja hoi! Ik knipperde een keer met mijn ogen en opeens was daar de zomervakantie. De afgelopen periode stond in het teken van afronden op scholen, net als vorig jaar een eindmusical en de laatste week ook uit het toeleven naar de geplande gezinsvakantie. Ik denk dat ik niet op twee handen kan tellen hoe vaak de vraag werd gesteld of we weer zouden gaan fietsen. Tot eenieders verbazing is dat toch, net als vorig jaar, niet wat we hebben…
Er moe(s)t vertraagd. De afgelopen weken waren druk, zeg eigenlijk maar gerust de afgelopen maanden. Dat is niet zo erg, als ik dan af en toe maar eens wat tijd kan nemen om een pas op de plaats te maken, en dat ontbrak er een beetje aan. Het gevolg was dat mijn hoofd wat overliep, ik steeds meer moeite kreeg om overzicht te houden en de afgelopen dagen was ik eerder klaar met de dag dan de dag met mij.…
De man had het helemaal bedacht. Hij had op woensdag een vergadering in Utrecht en het weekend daarna een trainingsweekend in het Duitse Senheim. Voor normale mensen is hier in de verste verte geen combinatie in te bedenken, maar de man voelde mogelijkheden. Binnenkort doet hij namelijk weer mee aan een soort monsterfietstocht van de Alpen naar Nederland en daar moet natuurlijk voor getraind worden. Vandaar dat hij een nauwkeurig logistiek plan en route bedacht om donderdag en vrijdag per…
Er werd dus gewandeld. En gehold. In het kader van de trail60 die werd georganiseerd door de Belgische mucovereniging om geld op te halen voor (of tegen zo je wil) taaislaamziekte. We waren op zaterdag al via het Hergémuseum naar het Pajottenland gereisd waar het geheel zich af zou gaan spelen. Als rechtgeaarde Hollander kon ik de naam Pajottegem trouwens wel waarderen. We aten op zaterdag een hapje (en de man en zijn loopmaatje iets meer) in Herne en sliepen…
Het is bepaald geen ongebruikelijkheid dat er voor ons gezin een actief of sportief weekend voor de deur staat maar de laatste tijd was daar toch wat de klad in gekomen. Geen zorgen hoor, de man rent zich nog altijd geregeld rot en de kids en ik doen ook heus nog wel eens wat. Een gezinsuitje in het kader van een sportiviteit was echter al een tijdje geleden, waarschijnlijk mede door al die sportieve verplichtingen. Dat dat nu verandering in…
De man was op zondag al vroeg op pad om ruim dertig kilometer door een bos rond het drielandenpunt te gaan hollen. Ik vond dat een uitstekende gelegenheid om rustig uit te slapen. Toen ik uit mijn bed gerold kwam, ben ik me maar eens gaan bezighouden met wat huishoudelijke taken. De was was nog niet tot het niveau van Mount Everfold gestegen, maar Mont Blanc kwam voorzichtig in zicht. Bovendien begonnen er verschillende huisgenoten over een gebrek aan onderbroeken…
Om januari nog even helemaal compleet te maken, mocht ik op de allerlaatste dag ervan aantreden bij de huisartsenpost voor mijn maandelijkse rondje bijbeunen zoals één van mijn collega’s dat zo mooi wist te verwoorden. Ik zal u bekennen dat ik een beetje een haat-liefde verhouding heb met deze activiteit. Na een werkweek in het verpleeghuis valt het me niet altijd mee om met frisse zin naar de huisartsenpost te gaan. Het helpt wel dat ik pas om tien uur…