Het hotel in Singen bleek een verrassend goede plek. We sliepen er met zijn allen in één kamer, wat noemenswaardig is want meestal lukt dat niet, voor een tamelijk schappelijke prijs. De locatie leek wat achteraf en Singen leek niet het meest bruisende dorp maar met een kwartiertje lopen vonden we een prima restaurant.
Terug in het hotel ging de man zijn fiets prepareren, hij had immers bedacht om rond de Bodensee te gaan fietsen en dat was de reden dat we daar in Singen beland waren. Op zaterdagochtend rond een uur of half negen leverde hij een kopje koffie bij mij af en stapte op de fiets voor een tocht van ruim tweehonderd kilometer.
Dan zou het natuurlijk heel leuk zijn als wij als supportteam de man af en toe op zouden zoeken, maar om het geheel te compliceren werkte het weer niet erg mee. Daarom eerst maar een uitje en omdat we nu aan de andere kant van het meer waren, kwam Zwitserland opeens dichterbij.
We brachten daarom een bezoekje aan een heuse geluksfabriek: het chocolarium. Deze producent van Zwitserse chocolade heeft bij haar fabriek een ‘erlebnis’ gemaakt waarin je kunt ontdekken hoe het toch komt dat chocola gelukkig maakt.
Dat wilden wij uiteraard graag weten en sowieso is een bezoek aan een chocoladefabriek een goed idee. Dus bestelde ik kaartjes en reden we Zwitserland in op zoek naar het dorp Flawil waar de choco experience zich afspeelde. Het was er behoorlijk druk, maar dat drukte de pret zeker niet.
We leerden van alles over het proces van chocolade maken en de film over de geluksprofessor en zijn ontdekkingstocht was echt aardig gedaan. Daarnaast kon er uitgebreid van de chocola in allerlei vormen geproefd worden. De toer eindigde logischerwijs in de winkel.
Het was een leuk uitje. Intussen volgden we de man natuurlijk ook nog en die was inmiddels al over de helft. Ik had bedacht om hem te ontmoeten in Konstanz, maar dat bleek een vergissing. Er kringelt namelijk een grens tussen Zwitserland en Duitsland dwars door de stad en die is voor auto’s niet vrij over te steken. Daarnaast was er iets met werkzaamheden en mogelijk ook nog een evenement. Het resultaat was in ieder geval dat we muurvast kwamen te staan en de man heel even hebben gezien terwijl we illegaal geparkeerd stonden. Het regende ook nog dus de koffie viel in het water.
We zijn vervolgens maar naar het eindpunt van de route gegaan. Het stroomde werkelijk van de regen en de Macdonalds bood uitkomst. Nadat we aten verplaatsen we naar een supermarkt zodat we nog wat dingen voor de terugweg konden kopen en daar arriveerde de man ook rond een uur of zes.
Het opfrissen op de parkeerplaats was niet echt glamorous, maar dat is het leven van een wielrennen vast ook niet altijd.
Het was volgens de navigatie een uurtje of zes rijden naar Eindhoven en ik zag het niet zo zitten om daarvoor nog een keer een hotelovernachting te boeken. Gewapend met wat versnaperingen en voldoende cafeïne was het plan daarom om rechtstreeks naar huis te rijden.
Zo bedacht, zo gedaan. Die zes uur was wel heel positief bedacht zeker omdat we onderweg wederom flink wat regen hadden en de kanarie bepakt met dakkoffer en fietsendrager niet heel veel harder dan 110 kilometer per uur rijdt. Het was wel lekker rustig zo op de zaterdagavond en we hebben geen file gezien. Ergens rond een uur of half drie wandelden we thuis binnen en doken direct ons bed in. Missie volbracht!