Een paar weken geleden schreef ik hier over het dilemma van de kast. We twijfelden of en wat we moesten doen aan de niet zo mooie maar ook niet zo zichtbare achterwand. Grappig genoeg werd die twijfel verder bevestigd door de reacties, want de meningen waren zeer verdeeld.

Een aantal mensen vond dat er niets hoefde te gebeuren, een aantal mensen ging voor een nieuw behangetje, de suggestie verven werd een paar keer gedaan en mijn creatieve foto/posteridee werd ook nog ondersteund.

De uitvoering van dit laatste idee bleek toch minder simpel dan gedacht, alleen al omdat ik niet heel snel een stel betaalbare posters kon vinden die ik ook nog leuk vond. Toen we tijdens een bezoekje aan een bouwmarkt vervolgens aardig bomenbehang tegenkwamen, besloten we daar maar voor te gaan. Het aanbod van mijn moeder om het behangwerk voor haar rekening te nemen, kwam daarbij heel goed uit.

Vandaar dat mijn ouders afgelopen woensdag afzakten naar het zuiden gewapend met een complete behanguitrusting. Gezien het wat perfectionistische karakter van mijn moeder en ietwat zuinige inkoopbeleid aan onze kant duurde het karwei langer dan gedacht en werd het op zaterdag vervolgd en afgerond.

Het resultaat mag er zijn al zeg ik het zelf. We hebben regelmatig flauw gedaan over dat we door de bomen het bos niet meer zagen, maar nu kunnen we toch mooi het bos in. Iedere keer als onze kledingkast opengaat, zullen de bomen een beetje tevoorschijn komen en ik ben daar buitengewoon content mee.

De behanguitrusting is nog even in het zuiden achtergebleven want geloof het of niet, ook in de woonkamer hebben we een stukje bos in gedachten. Dat gaan de man en ik ergens komende week op de muur plakken, maar deel 1 is vast geslaagd.

Bovenste foto: de man kijkt de kunst af