Een tijdje geleden schreef ik al eens over ons wielrenkind en een half jaar later is er in die situatie weinig veranderd. De bijnapuberdochter gaat nog altijd met veel plezier naar de fietstrainingen en ik doe nog altijd mijn best om dat zo’n beetje bij elkaar te faciliteren.
Behalve het trainen is er, net zoals bij de meeste sporten, ook de mogelijkheid om mee te doen aan wedstrijden. En hoewel de bijnapuberdochter daar niet meteen om staat te springen leek het haar toch leuk om mee te doen aan een wedstrijd die op het thuisparcours werd georganiseerd.
Dat bleek vervolgens geen vanzelfsprekendheid want er komt van alles kijken bij die wedstrijden. Zo moet iedere deelnemer verplicht lid zijn van de bond, moeten ze in het bezit zijn van een transponder en moet het verzet van de fiets aan specifieke eisen voldoen. Best een toestand voor een testwedstrijd.
Dat begrepen ze bij de fietsclub ook en vandaar dat ze bij de bond vroegen of de bijnapuberdochter niet voor één keer zonder al deze eisen mee mocht doen. Bij de bond wilde men best meedenken en er werd toestemming gegeven. Ik vermoed dat dat geen dagelijkse kost is, want werkelijk iedereen die ik sprak wist van de situatie af. Tof dat het kon dus.
We togen op zondagochtend met de drie dames naar Hapert terwijl de mannen meededen aan de cityrun in Eindhoven. De bijnapuberdochter verkende zeer professioneel het parcours en mocht daarna even wachten tot ze echt aan de bak mocht.
Nadat ze de riedel van het checken van fiets en verzet checken doorrolde en vervolgens achter in het startvak werd gezet, ging het dan los. Ze startte dus achteraan en eindigde als één na laatste.
Ik moet zeggen dat ik het parcours er bepaald ingewikkeld uit vond zien en zag best wat kids en zeker ook de bijnapuberdochter best diep gaan. Het valt niet mee om op zo’n crossparcours maar gewoon te blijven gaan. Ik was derhalve apetrots op mijn meisje dat ze stug door bleef trappen. En diep van binnen ook een beetje opgelucht dat ze heelhuids weer van de fiets stapte.
Toen ze net over de finish kwam vond ze er maar heel weinig aan, die wedstrijd. Eenmaal thuis en lekker gedoucht was ze al een beetje positiever. Het zal mij benieuwen of er ooit een wedstrijdlicentie komt.