Dat zo’n verhuizing een hele toestand is, is natuurlijk bepaald geen verrassing. Het is ook precies de reden dat ik het een paar jaar tegen heb gehouden. Ik had helemaal geen zin in zo’n megaproject. Ik bedoel, ik vind een koffer inpakken om op vakantie te gaan al ingewikkeld. Laat staan wat er gebeurt als het hele huis moet worden ingepakt.

Maar ja, we moesten er linksom of rechtsom toch een keer aan geloven en inmiddels zitten we er middenin. Ik zal maar bekennen, het valt me niet mee. De hele toestand begon aan het eind van de zomer al met het grote opruimen en verkoopklaar maken van ons oude huis. De verkoop verliep gelukkig vlot en vervolgens was er in oktober relatieve rust.

Sinds we de sleutel kregen van ons nieuwe huis is het, uiteraard, alle hens aan dek. Er moet daar van alles gebeuren dus er wordt door de man en mijzelf veel geklust. Tegelijk moeten we zo langzamerhand na gaan denken over het inpakken van spullen terwijl het huishouden eigenlijk steeds verder in de soep loopt.

Om het geheel compleet te maken loopt het dagelijks leven ook nog eens gewoon door. De kids hebben hún gebruikelijke drukke schema’s met decembercomplicaties en er moet ook nog gewerkt worden. Een mens zou van minder overspannen raken.

Dat een verhuizing, en dan zeker een variant met een gezin, een life event wordt genoemd, begrijp ik nu we er zo in zitten, volledig. Het groeide me de afgelopen tijd een beetje boven het hoofd, maar nu ik een verhuisweek heb kunnen inlassen, heb ik de moed weer een beetje teruggevonden.

Ik schilderde vandaag een muurtje en hield me bezig met plintjes. Het plan is om voor de kerst daadwerkelijk over te gaan en ik kijk daar erg naar uit. Het lijkt me heerlijk om alle spullen maar vooral alle gezinsleden weer structureel onder één dak te hebben.

Tijdens het schilderen van dat muurtje was mijn immer draaiende brein nog aan het nadenken over die life events. Het ging twee kanten op:

  • Als ik als doorgaans toch tamelijk normaal functionerend persoontje al zo van de leg ben door zo’n life event, hoe zou dat dan zijn voor iemand met een wat kwetsbaarder brein? En hoe kunnen we daar beter rekening mee houden?
  • Zo’n beetje iedereen maakt zo af en toe een al dan niet positieve maar in ieder geval zeer impactvolle gebeurtenis mee. Vaak wordt er verwacht dat er ondanks dat toch gewoon wordt gepresteerd in de werksituatie. Zouden we mensen daar niet een beetje extra bij moeten supporten?*

Stof tot nadenken. Maar eerst die verhuizing door zien te komen!

*kort onderzoek leerde me dat in de CAO VVT een verhuizing niet eens gezien wordt als een event waarvoor eventueel bijzonder verlof aan de orde is