Zo langzamerhand komen we in de fase dat we daadwerkelijk moeten gaan nadenken over het inpakken van spullen omdat er anders een planning geheel in de soep gaat lopen.
Dat inpakken is ergens fijn, maar aan de andere kant ook jammer. Er is immers altijd wel iets te doen in zo’n nieuw huis. Voor veel dingen geldt dat als je het niet doet als je het huis betrekt, je het nooit meer doet. En dat vinden de man en ik in veel gevallen allebei jammer.
Daarnaast is de man van een bepaald perfectionistisch soort. Ik geloof dat ie niet kan slapen als er iets niet volgens zijn maatstaven werd gefixt. Dat heeft grote voordelen want dingen worden goed en grondig en netjes aangepakt, het nadeel is dat er wel veel werk te verzetten is.
Ik vond mijzelf op zondagmiddag ietwat onrustig wegens die planning en die bult werk maar weer eens in de bouwmarkt. Ik had door een bewogen nachtdienst niet overdreven veel geslapen en had daardoor iets meer moeite dan ik normaal zou hebben met het bedenken hoeveel verhuisdozen ik zou kopen.
Het werden er een stuk of vijftien en ik was heel handig vergeten om een karretje mee te nemen. Vandaar dat ik ze net niet helemaal handig naar de kassa aan het sjouwen was. Dat werd dan weer gadegeslagen door een meneer die vriendelijk adviseerde om de hele handel precies andersom vast te pakken.
Eigenwijs als ik ben vertelde ik dat het nu nog wel ging met die dozen, het zal wel lastiger worden als ze in gebruik zijn. Daar had ik gelijk in vond de beste man, maar het zal geen probleem zijn want je bent een powervrouw lachte hij me achterna.
Nu zou je dit soort dingen compleet verkeerd op kunnen vatten, maar ik had echt de indruk dat de man het vriendelijk bedoelde en mijn vermoeide hoofd kon het wel waarderen. Wat mij betreft wordt de wereld leuker van dit soort gesprekjes.