Dinsdag was het dan zo ver, de dag van de verhuizing. Niet dat we daar nou echt klaar voor waren, maar het moet toch een keer gebeuren op deze dag kon het verhuisbedrijf.
Na de klusweek van vorige week was ik maandag weer aan het werk gegaan en op de bewuste dinsdag had ik de hele dag scholing. Ik drukte daarmee vakkundig mijn snor al zeg ik het zelf. Wel een beetje sneu voor de man die het geheel in goede banen moest leiden, maar ik had er alle vertrouwen in.
De dag begon voor hem met grote stress. Hij kon zijn sleutel nergens vinden. Dat kon kloppen want ik stopte de tas waar die in zat in een doos. Vervolgens was ik onbereikbaar, op het moment dat hij me belde begon de training en het geheel begon met een soort ontspanningsoefening. Mijn zoemende horloge leidde wel wat af, maar opnemen ging echt even niet.
Uiteindelijk was er toch contact en kon ik de man vrij snel naar zijn sleutel navigeren. Eind goed, al goed.
Samen met de verhuizers werkte de man heel hard en op dinsdag rond een uur of half zeven waren alle grote spullen dan over. Daar is dan ook wel alles mee gezegd, want het grote opruimen maar ook het overbrengen van de kleinere spullen moet nog goeddeels gebeuren.
We zijn dus aan het kamperen de laatste dagen en wel in ons eigen huis. De eerste nachten verliepen gelukkig prima, er werd lekker geslapen door iedereen. De man gaat intussen stug door met alle klussen zodat er stappen kunnen worden gemaakt in het opruimen.
De komende weken zal de hele handel wel zo’n beetje op zijn plek terecht gaan komen. Ik kijk er naar uit!