Na de terugblik ook de vooruitblik. Het zit natuurlijk volledig tussen mijn oren, maar ik hou dus van 1 januari. Het geeft me het gevoel van een frisse start en dat vind ik lekker. Alsof het jaar als een onbeschreven wit blad voor je ligt en je er nog alle kanten mee op kunt.
Eigenlijk net als bij het terugblikken biedt die schone lei de gelegenheid om een pas op de plaats te maken. Alleen dan niet reflecterend maar vooruitpeinzend.
Dat wil overigens niet meteen zeggen dat ik allerlei harde voornemens heb. Dat heb ik wel eens geprobeerd maar de ervaring leert dat die me doorgaans niet al teveel brengen behalve onherroepelijk falen. En dat zie ik dan weer niet zo op te wachten.
Het zijn meer wat ideeën geloof ik. Zo hoop ik dat het me de komende tijd lukt om het sporten weer wat te implementeren in de routine. Dat is er de laatste tijd in alle drukte volledig bij ingeschoten en ik mis dat.
Het ligt nogal voor de hand dat een deel van de ideeën van doen heeft met het nieuwe huis en het settelen daar. Het is natuurlijk de bedoeling om alles helemaal op orde te krijgen maar misschien is het nog wel belangrijker om daar de ontspanning in te blijven houden. De man en ik willen qua ritme en tempo wel eens wat verschillen en dat leidt logischerwijs soms tot strubbelingen. De afstemming blijven vinden in alles wat er moet gebeuren is dan ontzettend helpend.
Met het wat groter worden van de kids ontstond er het laatste jaar zo langzamerhand voorzichtig meer tijd die ik zelf in kan vullen. Op mijn wensenlijstje staat al heel lang om eens iets te gaan doen met muziek en wellicht ook met tekenen. Een topartiest hoef ik niet te worden, maar het lijkt me een mooie missie om in die creatieve hoek voorzichtig eens te gaan verkennen. Gewoon om te kijken of het werkt.
Dan last but not least over werk en zorg enzo. Ik schreef gister al dat ik zeer content ben met mijn rol als verpleegkundig specialist en dat het ergens lekker is dat ik het gevoel heb dat het me iets makkelijker af begint te gaan. Dat betekent zeker niet dat ik het vak volledig onder de knie heb, er zijn nog een miljoen dingen te leren. Wel begint het ergens wat te kriebelen, kan ik ergens verbreden, verdiepen, verruimen of inspireren? Groots en meeslepend hoeft dat echt niet te zijn trouwens. Er komt vast iets op mijn pad.
Na een hardlooprondje* op oudjaarsochtend zei de man wat peinzend, ik ga in al het geweld van meer en groter en beter voor tevreden. Ik vond dat wel een mooie gedachte en daar sluit ik deze vooruitblik dan maar mee af:
Ik wens jullie een tevreden 2026!
*rondje was zijn eigen omschrijving. Ik vind 18 kilometer een heel eind…