Met zo langzamerhand wat groter wordende kinderen en een wereld die (bij momenten bijna letterlijk) zo’n beetje in brand staat, merk ik dat ik worstel. Tot op welke hoogte verdiep ik me in het nieuws en ga ik daarover in gesprek met de kids en in hoeverre is struisvogelen te verantwoorden?
Want jemig, wat is er op allerlei niveaus verschrikkelijk veel aan de hand. Naast de al langer bestaande wereldproblemen is het nieuws de afgelopen dagen bepaald indrukwekkend en het stemt weinig vrolijk.
De ellende in de wereld qua oorlogen, klimaatverandering, wanbestuur en meer van dat soort grote onderwerpen is niet te vermijden en natuurlijk praten we daar met onze kids over. Toen de puberzoon gister aangaf naar het journaal te willen kijken omdat hij wilde weten hoe het zat met het geweld met oud en nieuw, moest ik even denken.
Ik heb dat nieuws de afgelopen dagen met een soort verbijstering een beetje op afstand gevolgd. Ik wil er eigenlijk niet te hard over nadenken en zou me het liefst aansluiten bij de struisvogels. Ik realiseer me dat dat een onverstandige en wat naïeve strategie is, maar soms moet je wat in het kader van het zelfbehoud.
Maar ja, als je puber zelf vraagt om het journaal te kijken omdat ie maatschappelijk betrokken is, kun je moeilijk zeggen dat je druk bent met struisvogel spelen. We bekeken daarom de journaals van 1 en 2 januari en waren samen verbijsterd over de beelden waarop de politie werd beschoten.
De bijnapuberdochter reageerde precies zoals ik me voelde, haar mond viel letterlijk open. Ze kon er echt niet bij dat dat gebeurde. Met het nieuws over de cafébrand in Zwitserland ging het gesprek daarna al snel verder over brandwonden en veel mensen in kleine ruimten. Toen we daarmee klaar waren moest er nog een brand in een kerk besproken worden. Ze waren van mening dat de Vondelkerk maar herbouwd moest worden.
Zo kreeg ik het nieuws tegen wil en dank toch mee en werd ik soort van gedwongen om er ook nog over na te denken. Dat bracht me vervolgens bij de vraag in wat voor impact dat nieuws heeft op die puberbreinen. Ze vinden het jeugdjournaal inmiddels niet meer zo boeiend en daarmee kwam het tamelijk ongefilterd binnen.
Hoe ga je daar als puberouder nou mee om?