Lieve help, hebben we de donkere feestdagen eindelijk gehad, besluit vadertje winter langs te komen. En hoewel ik in een grijs verleden wel eens aan schaatsen deed en ik me terdege realiseer dat het bij lange na nog geen Elfstedentocht omstandigheden zijn, kan alles wat met sneeuw en vriezen te maken heeft mij tegenwoordig wel gestolen worden.
Daar lach ik mezelf vervolgens hartelijk om uit, want als er toch iets weinig zinvol is, is het wel mopperen over het weer.
De meiden waren samen met heel veel anderen natuurlijk wel gecharmeerd van de sneeuw die viel. De groepvijfdochter haalde vrijdag al een sneeuwbal naar binnen en begon die met smaak op te eten. Ze vond het maar vreemd dat ik haar verzocht dat niet meer te doen.
De man trotseerde alle sneeuw op zaterdagochtend en liep in het kader van de marathontraining 28 kilometer door het winterwonderland. Aansluitend was het nieuwjaarsreceptie bij de atletiekclub en daar gingen we uiteraard oliebollen eten.
De meiden pendelden tussen de sneeuw en oliebollen met als resultaat een sneeuwpop genaamd Olaf én vette vingers. Ze vonden dat Olaf in GVAC stijl moest en tot mijn verbazing wilde de bijnapuberdochter haar shirt wel opofferen. Tot haar verbazing mocht dat ook nog van mij en zo stond er een heuse atletieksneeuwpop voor de deur.
Dat is dan toch wel weer grappig aan deze winterse toestanden.