Het was de tweede zondag van januari. Dat klinkt niet uitgesproken bijzonder, maar voor veel (Noord-Hollandse) hardloopliefhebbers is dit toch een dag die structureel in de agenda staat. Sinds ruim vijftig jaar is dat namelijk de dag waarop de halve marathon van Egmond plaatsvindt.
Zo’n loopevenement midden in de winter met een parcours wat deels over het strand gaat spreekt tot de verbeelding en omdat het zo lekker dicht bij zijn schoonouders is doet de man eigenlijk al jaren mee. Inmiddels deed ie ook al een paar keer mee aan de dubbel, want op de zaterdag vindt een fietswedstrijd plaats, ook al over het strand. En uiteraard bestaat er een combinatieklassement.
Dit jaar was het plan een beetje anders. Over een aantal weken staat er een trail (dat is zeg maar rennen door het bos) op het programma en het idee van de man is dat ie daar zestig (!) kilometer gaat lopen. Gekkenwerk als je het mij vraagt, maar wel voor een goed doel. Meestal is de man niet zo van sportieve acties voor goede doelen (als je iets een warm hart toedraagt, geef dan gewoon geld), maar in dit geval maakt hij een uitzondering. We geven geld én er wordt gelopen.
Voor een halve marathon draait de man zijn hand niet echt om, om een hele maakt hij zich ook nog niet meteen zorgen, maar zestig kilometer is tamelijk ver. Om de training daarvoor een beetje op te leuken, bedacht hij om de halve van Egmond onderdeel te laten zijn van een veel grotere afstand. Tenminste vijftig kilometer.
Dus stapte hij vanuit Uitgeest in de trein naar Castricum, bracht allerlei mensen in verwarring door daar uit te stappen in plaats van door de gaan naar Heiloo waar de pendelbus vertrok, holde naar Egmond, liep de halve en ging daarna met een ommetje weer terug naar zijn startpunt. Missie geslaagd.
Samen met mijn moeder er de puberzoon ging ik aanmoedigen op het strand en omdat het nu eens niet om de tijd ging, had de man tijd om even stil te staan en wat energie naar binnen te steken. Dit tot grote verbazing van de andere supporters want een dergelijke stop is ongebruikelijk.
Het was op het strand voor de lopers koud maar te doen, voor de puberzoon die langs de kant stond was het echter wat te koud. Toen de man weer verder ging, gingen wij dan ook maar weer snel richting warmere plekken. We hadden onze supportersplicht mooi weer vervuld.
De man kwam uiteindelijk rond een uur of vijf moe maar voldaan weer in Uitgeest. Volgens mij gaat het met die zestig trailkilometers ook best goedkomen.