De bijnapuberdochter kreeg vorige week haar schooladvies voor de middelbare school. Prestatiegericht als we zijn hadden we haar een beetje uitgedaagd: als haar definitieve schooladvies een tandje hoger uit zou vallen dan het pre-advies wat ze vorig jaar kreeg, mocht ze een cadeau uitzoeken.
Ok, dat prestatiegerichte valt volgens mij wel mee. Het maakt me echt niet uit wat het advies is net als het niveau wat ze uiteindelijk gaat doen, als het maar matcht met waar ze blij van wordt. We weten echter van ons meisje dat ze het wel lekker doet op een beetje externe motivatie en dat ze daar zelf ook blij van wordt.
Toen dat pre-advies opzich prima bleek maar we het gevoel hadden dat er nog wel iets te verbeteren viel, hebben we na beraad met leerkracht en haarzelf besloten om inderdaad iets te doen met een beetje externe motivatie: een cadeau.
Dat pakte uit zoals we hoopten, de bijnapuberdochter deed er een tandje bij zonder dat ze daar hinder van had. Het was tof om te zien dat ze net wat extra haar best deed en daar vervolgens heel trots op was. Het resultaat mocht er zijn, want de krikte het advies inderdaad nog wat op. Ik ben daar natuurlijk ook heel trots op, niet eens zozeer vanwege dat advies, maar vooral vanwege de moeite die ze er in stak.
Vanavond liet ze me zien wat ze graag wil hebben, namelijk een knuffelpony… Ik zal zo’n ding wel niet zo mogen noemen, maar ik heb er even geen ander woord voor. Ik beschouw het geloof ik maar als positief dat ze dit graag wil hebben en dat ze zich nog niet verliest in dingen als kleding en make-up.
De groepvijfdochter was zeer gelukkig met de wens van haar zus en heeft bedacht dat ze ook zo’n ding met haar verjaardag wil. Dan kunnen ze heerlijk samen spelen.