Ik kan het blijven verzuchten, wat is zo’n verhuizing een ontzettende klus. Of eigenlijk een hele lange aaneenschakeling van grotere en kleinere klussen. Sommige dingen die gedaan moeten worden zijn zeer voor de hand liggend en straight forward. Andere dingen wat minder voorzien en soms ook nogal tijdrovend.
Eén van de dingen die we niet hadden voorzien was dat sommige meubels die we meenamen niet in het nieuwe huis passen. We zijn bijna verdubbeld qua woonoppervlak dus niet passen lijkt dan onwaarschijnlijk maar het geval wil dat de plafonds een stukje lager zijn.
Omdat we in ons oude huis nogal eens last hadden van ruimtegebrek zijn we met de mooie/dure/zelfmaak meubels vaak de hoogte in gegaan. Precies die meubels wilden we graag meeverhuizen want ze zijn mooi of duur of of zelfgemaakt of een combinatie van die drie.
We kwamen er tijdens het verhuizen achter dat het supertoffe zelfontworpen en in elkaar gezette stapelbed van de meiden niet in de kamer van de groepvijfdochter kon staan. Ook de grote Lundia boekenkast bleek te hoog voor de woonkamer.
Daarmee kwamen er twee flinke klussen bij. De stalen buizen van het bed moesten worden afgezaagd zodat het bed toch in elkaar kon worden gezet en het design van de kast moest op de schop.
Het bed staat sinds dit weekend in elkaar en de groepvijfdochter slaapt er heerlijk in. Over de kast hebben de man en ik eindeloos nagedacht en de man rekende zich ook nog suf. We bestelden een hele stapel extra onderdelen en als die over een paar weken binnenkomen kan de kast eindelijk in elkaar.
Ik kijk uit naar dat moment want dan kunnen we opeens heel veel dozen uitpakken. Tot die tijd ga ik maar verder met project ‘een doos per dag’.
Op de foto ziet u de stukken steigerbuis die moesten worden afgezaagd. De man deed dat met een handzaag en joeg er geloof ik een heel pakje zaagjes doorheen.