Het is bepaald geen ongebruikelijkheid dat er voor ons gezin een actief of sportief weekend voor de deur staat maar de laatste tijd was daar toch wat de klad in gekomen. Geen zorgen hoor, de man rent zich nog altijd geregeld rot en de kids en ik doen ook heus nog wel eens wat. Een gezinsuitje in het kader van een sportiviteit was echter al een tijdje geleden, waarschijnlijk mede door al die sportieve verplichtingen.
Dat dat nu verandering in komt was een paar weken geleden nog niet gepland. De man zou samen met Ariane meedoen aan een trail in België. Omdat ze trailen leuk vinden, maar vooral ook vanwege het doel, geld inzamelen voor mucoviscidose. Ofwel taaislijmziekte.
Ariane heeft hier in haar directe omgeving mee te maken en daarom ging ze hard aan de slag met trainen voor de 60 (!) kilometer en natuurlijk met het inzamelen van geld. Verdrietig genoeg eiste juist die muco vrij recent nog meer tol dan eerder en veranderden de plannen.
De man gaat nog altijd zijn best doen om die zestig kilometer hardlopend te gaan overbruggen, maar Ariane switchte naar deelname aan de wandelvariant, samen met haar gezin/familie.
Doorgaans ben ik eigenlijk niet zo van dit soort sponsordingen maar dit verhaal gaat me wel een beetje aan het hart. De impact van deze ziekte is gigantisch en de bijkomende strijd om medicatie in sommige gevallen is ronduit wrang en onverdraaglijk. Ariane schrijft er zelf over op de actiepagina.
En tsja, wandelen, dat kunnen wij ook. Vandaar dat wij dit weekend met het gehele gezin afreizen naar Pajottenland met voor de rest van het gezin het doel om twintig kilometer wandelend af te gaan leggen. Met name voor de groepvijfdochter lijkt me dat best een uitdaging, maar aan de motivatie zal het niet liggen.
Ik voorzie dat zondag in meerdere opzichten een dag met een lach en een traan zal worden. Fysiek zwaar voor sommigen, mentaal zo mogelijk nog meer. Maar hopelijk worden er ook mooie herinneringen opgehaald en gemaakt.
Mentale support wordt gewaardeerd. Doneren mag natuurlijk ook.