Er werd dus gewandeld. En gehold. In het kader van de trail60 die werd georganiseerd door de Belgische mucovereniging om geld op te halen voor (of tegen zo je wil) taaislaamziekte.
We waren op zaterdag al via het Hergémuseum naar het Pajottenland gereisd waar het geheel zich af zou gaan spelen. Als rechtgeaarde Hollander kon ik de naam Pajottegem trouwens wel waarderen. We aten op zaterdag een hapje (en de man en zijn loopmaatje iets meer) in Herne en sliepen vervolgens op zo’n 200 meter van de start van het evenement. Dat had de man mooi uitgezocht.
Op zondagochtend vertrok de man al vroeg want rond half acht moest er toch wel aan de zestigkilometer durende hardlooptocht begonnen worden. De kids en sliepen een beetje langer want twintig kilometer wandelen hoefde pas om tien uur aan te vangen. Ik kon me daar goed in vinden.
Het weer werkte uitstekend mee en ik zal bekennen dat ik daar erg blij mee was. Of de groepvijfdochter in de regen überhaupt te motiveren was geweest, durf ik te betwijfelen. Maar het weer was goed, niet overdreven warm en een zonnetje.
De eerste kilometers verliepen zeer soepel. De tactiek van iedere kilometer een snoepje bleek best aardig te werken. Na een kilometer of zeven splitste het gezelschap en liepen we met drie ouders, zes kids en een hond verder. Zo rond de tien kilometer was de behoefte aan pauze best groot en gelukkig was er rond een kilometer of elf een uitstekende verzorgingspost.
We aten broodjes, snoepjes, koekjes, taart en tucjes en er mocht zelfs cola worden gedronken. Na al die versnaperingen ging iedereen met frisse moed weer verder. De man had ons intussen al ingehaald en snelde dus voor ons uit naar de finish.
De kids vermaakten zich tijdens het wandelen met naar dieren zoeken, met eindeloos kletsen, met vlogs maken en natuurlijk met de hond. Rond een kilometer of zestien kwam weer een dipje maar daar brachten de meegebrachte zure matten redding. Wat er precies in die dingen zit weet ik niet, maar het bleek uitstekende brandstof.
De kids kwamen uiteindelijk hollend over de finish en hadden daarna zelfs nog energie om in de speeltuin te spelen. U snapt, ik ben apetrots op het stel!