Er moe(s)t vertraagd. De afgelopen weken waren druk, zeg eigenlijk maar gerust de afgelopen maanden. Dat is niet zo erg, als ik dan af en toe maar eens wat tijd kan nemen om een pas op de plaats te maken, en dat ontbrak er een beetje aan.

Het gevolg was dat mijn hoofd wat overliep, ik steeds meer moeite kreeg om overzicht te houden en de afgelopen dagen was ik eerder klaar met de dag dan de dag met mij. Niet echt lekker dus. Hoog tijd om af te schalen.

De groepvijfdochter mocht op zaterdagochtend gaan atletieken in Reusel, de bijnapuberdochter wilde chillen, de puberzoon had survivaltraining, de man had de taak om het atletiekgebeuren te begeleiden en ik was chauffeur.

Die chauffeurtaak besloot ik eens goed te gaan benutten. Toen de handel was afgezet in Reusel, ben ik eerst in België gaan tanken (dat is nogal de moeite) en keek daarna op de kaart waar er gewandeld kon worden. Het grensgebied is niet overdreven dichtbevolkt en ik kon me zo voorstellen dat er wel ergens een mooie plek was zonder dat ik al te ver hoefde te rijden.

Dat bleek te kloppen, want tussen de atletiekbaan en de grens vond ik het zogenaamde beleven. Die naam kende ik al, een afdeling van de zorglocatie in Reusel werd er naar vernoemd, en ik herinner me dat ik echt even moest schakelen toen ik de naam voor het eerst uitgesproken hoorde worden.

Het woord verwijst namelijk niet naar iets meemaken, maar naar een ven en bijbehorend natuurgebied in de buurt. Je moet dus even met klemtonen variëren.

Alleen al vanwege het grappige woord vond ik het leuk om eens bij het ven te gaan kijken. Het bedachte vertragen bleek er ook al uitstekend te gaan. Ik begon mijn wandelrondje met een tamelijk stevige pas en muziek in de oren maar luisterde al snel naar een concert van vogels en af toe een regendruppel in een soort slentertempo.

Ik hobbelde uiteindelijk op mijn gemakje een rondje om het ven, staarde wat naar vogels en insecten, las over turf en zeldzame flora en fauna en mijmerde tussendoor vooral veel voor me uit. Ik geloof dat ik uiteindelijk zo’n anderhalf uur onderweg was, toen ging het harder regenen en riep er toch weer een plicht. Er moest gefoerageerd worden.

Het was fijn, deze vertraagde beleving. En bepaald nodig geloof ik. Een goede reminder om die pas op de plaats zo af en toe in te bouwen was het ook. Misschien moet ik Brabantse vennen gaan sparen.