De zomervakantie mag inmiddels aardig opschieten, maar met werkschema’s en afspraken van de volwassen gezinsleden blijft het soms een uitdaging om alle vrije tijd van de kids in te vullen.
Daarbij realiseer me heel goed dat ik makkelijk praten heb met drie kids die allemaal (bijna) het tienertijdperk bereikt hebben. Ze kunnen immers prima thuisblijven zonder dat daar fysiek toezicht bij nodig is. De groepzesdochter is wellicht nog wat jong, maar met de twee pubergevallen erbij gaat dat prima. De één is namelijk van een verantwoordelijk soort en de ander heeft een groot organisatietalent. Ze redden zich goed en als er iets is, dan melden ze zich wel voor instructie.
Nu de vakantie een tijdje onderweg is, is de lol van het thuiszijn er soms alleen een beetje af en slaat er wat verveling toe. Dat levert gedoe om schermtijd en eten op. In principe niet zo erg, ik denk dat verveling helemaal niet zo slecht is voor kids, maar zo af en toe is het fijn om iets te hebben om de handel iets om handen te geven.
Ik zag bij mijn collega’s van fysio al wat ‘neem-je-kind-mee-naar-je-werk-dagen’ en vond dat een goed idee. Met een beetje geluk worden mijn dagen volgende week weer iets voorspelbaarder en dan kan er best iemand mee. Die hou ik achter de hand.
Op deze dinsdag waren de man en ik beiden niet thuis en waren de kids van ‘s ochtends tot begin avond alleen. Best lang. De man bedacht er iets op en gaf ze de opdracht om met de bus naar de stad te gaan, daar een broodje te eten, wat shirts voor de puberzoon te scoren en de favoriete winkels te bezoeken.
Dat is een hele opdracht, maar zeker haalbaar. Na in de ochtend uitgebreid te hebben gechild gingen ze aan het begin van de middag op pad. Rond half twee kwam er heerlijke foto op de app waar het hele span lekker in het zonnetje etende te zien was.
Nadien kreeg ik nog telefoontjes waarbij ik een Schleichbeest moest goedkeuren en twee t-shirts. Daaruit concludeerde ik dat het ook lukte met de rest van de opdracht. Handig, want dat kleding shoppen moest inderdaad nog gebeuren.
Ergens rond een uur of half vijf kwam de vraag of ze een ijsje mochten, die kwam niet vanuit de stad, ze waren weer thuis en hadden het warm gekregen. Dat ijsje was verdiend. Heel leuk om te zien dat ze zo’n avontuur met zijn drieën prima weten te fixen.