Gister was het tijd voor de 44e (als ik dat goed onthouden heb) editie van de Egmond halve marathon. Het is een vrij zware variant van dit soort wedstrijden want het vindt dus midden in de winter plaats en daarnaast loopt een heel stuk van het parcours over het strand. Omdat mijn ouders daar in de buurt wonen en de man wel houdt van een beetje uitdaging deed hij dit jaar (wederom) mee. Zelf had ik trouwens ook wel mee…
In ons huishouden gaat nogal eens iets stuk. Logisch opzich, we gebruiken veel dingen bepaald intensief en de kindjes gaan doorgaans niet echt zachtzinnig met dingen om. We houden niet zo van spullen weggooien en daarom voert de man regelmatig allerlei reparatieklusjes uit (als ik dat zou doen weten we zeker dat we nieuwe spullen moeten kopen, wellicht met uitzondering van te repareren kleding). Zo fixte de man de laatste tijd een speelgoedboormachine, een duplovrachtauto, een traphek, een speelgoedgraafmachine en…
In het stukje over voornemens noemde ik het al, het is hoog tijd om weer eens wat gezonder te gaan eten. Vorig jaar startte ik het jaar helemaal suikervrij en na een tijdje wennen beviel me dat eigenlijk prima. Meer energie, goed voor de huid en het is fijn om goed voor jezelf te zorgen. Het moet gezegd worden dat het wel even wat aanpassing vergt. Zo’n beetje de helft van de producten in de supermarkt is niet meer interessant.…
Na alle drukte van de afgelopen weken is de saaiheid van januari wat mij betreft wel weer welkom. De man moet weer aan t werk (dat is dan wel weer jammer) en ook de peuterzoon mag weer naar zijn schooltje. De afgelopen dagen vulden wij met boodschappen doen, buiten spelen en meer van dat soort dingen. Vanochtend fietsen we zelfs eindelijk weer eens naar het mammacafé hier in Eindhoven. Op de terugweg viel de dreumesdochter als vanouds in slaap. Nu…
Een voor mij bepaald niet onbelangrijk onderdeel van het moederschap is iets waar ik al een tijdje over aarzel om over te schrijven. Vervolgens vind ik dat dus stom van mezelf en dus ga ik er nu alsnog een stukje over tikken. Ik ging eens na waar die aarzeling vandaan komt. Het is een wat omstreden onderdeel, voor mijzelf inmiddels volledig vanzelfsprekend, maar dat geldt niet voor de rest van onze maatschappij. En zeker niet voor de manier waarop ik…
De seizoenen zijn nogal op hol geslagen. Afgelopen week leek het lente en als ik nu naar buiten kijk, lijkt de herfst haar intrede te hebben gedaan. Dat alles terwijl het volgens de kalender winter is. In navolging daarvan heeft de man het voorjaar in zijn bol gekregen. En tot mijn grote geluk uit zich dat in een behoorlijke schoonmaakwoede. Afgelopen week logeerde ik met de peuterzoon en dreumesdochter een paar dagen in Uitgeest zodat de man alle ruimte had…
Ergens vind ik al die goede voornemens altijd een beetje flauw. Je kunt toch altijd beginnen, waarom op 1 januari? En toch werkt het voor mijzelf best goed om mee te doen met het gekke gedoe van goede voornemens. Zoals eerder beloofd in navolging op de terugblik ook van mij een vooruitblik. Wederom puntsgewijs. Het komende jaar ga ik vooral door met lopen. Het is bijna onvoorstelbaar wat het gehol me oplevert. Ik bedenk me nu ook dat het leuk…
Echt origineel is het niet, maar met al die terugblikken om me heen kan ik het niet laten om het jaar eens te overpeinzen. Ik pak het maar eens puntsgewijs aan. De babydochter werd dreumesdochter, de peuterzoon bleef peuter. En dus stond 2015 in het teken van de kindjes. We zitten midden in de tropenjaren. En wat genieten we van die twee. Het is fantastisch om hun ouders te mogen zijn. En bij tijd en wijlen is het ook erg…
Het is een wat vreemde week die we hebben. Na de familiebijeenkomst van zondag ging de man afgelopen maandag weer naar het zonnige zuiden en ik bleef met de kindjes in Uitgeest. Dit alles ter bevordering van de staat van ons huis (lees: de man ging aan de slag met klussen waarbij kleine kinderen niet handig zijn zoals bijvoorbeeld het in de was zetten van de vloer). Ideaal geregeld, vond ik. Het maakt wel dat er de laatste dagen wat…
Het is vandaag op de kop af tien jaar geleden dat ‘tante Millie’ zoals de peuterzoon haar heeft gedoopt, overleed. Haar eerste naasten wilden deze dag logischerwijs niet ongemerkt voorbij laten gaan en nodigden de hele familie uit om samen te komen. Het werd een mooi moment, we liepen met zijn allen in de schemer naar het graf. Met een kaars in de hand werd een lied gezongen en er werden bloemen gelegd. De peuterzoon leverde nog een bijdrage door,…