Het was teambuilding. Een jaarlijks terugkerend fenomeen waarbij we met alle behandelaren die willen bij elkaar komen en het multidisciplinair samenwerken een wat andere invulling geven dan we normaal doen. Traditiegetrouw werd er door een klein groepje een activiteit georganiseerd en werd er gegeten.
Die organisatie is nog geen sinecure. Het budget voor de teambuilding is niet overdreven groot en de groep van behandelaren is stiekem wel best groot. Ik geloof dat er ergens in de omschrijving van teambuilding staat dat er sprake moet zijn van een spelelement, want er is ieder jaar weer sprake van gezonde competitie.
Het organiserend comité had eerder al een vragenlijst verstuurd aan alle deelnemers en geadviseerd om badslippers mee te brengen. Er was logischerwijs al eindeloos gespeculeerd over wat we dan gingen doen en op donderdagnamiddag ging het dan eindelijk los.
We werden in groepjes van vier verdeeld en mochten aan de slag met allerlei verschillende opdrachten waar allerlei punten mee konden worden verdiend. Ik had een heel gezellig groepje maar ik durfde ze niet zo goed te zeggen dat ze met mij als teamlid wel een beetje pech hadden.
Ik mis spelletjesgenen en heb daarnaast een gebrek aan fanaticiteit op dat gebied. Derhalve win ik werkelijk nooit iets omdat ik er simpelweg niet goed in ben of halverwege de interesse verlies. Gelukkig waren de opdrachten vrij divers, mochten we tussendoor eten en zat ik in een heel gezellig groepje. Het was hartstikke leuk!
Tot mijn ongekende verbazing bleek aan het eind van de avond dat we toch ook nog iets handig aanpakten want we gingen er vandoor met de eerste plaats. Hoe is het mogelijk?! Onderdeel van de prijs waren verschillende paren sokken en daar heb ik mijn kids heel gelukkig mee gemaakt. Met recht win-win zou ik zeggen.
Bedankt collega’s!
Foto: Eén van mijn collega’s was op vrijdagochtend zo sportief (en vroeg) om een felicitatie op te hangen. Heel leuk.