Het Sinterklaasfeest is een kinderfeest maar dat betekent natuurlijk niet dat er persé kinderen aanwezig moeten zijn om dat te vieren. Op deze vijf december was het ook gewoon een feestje om te gaan werken in ons verpleeghuis. De goedheiligman was eerder deze week al gespot op één van mijn locaties, ik heb vernomen dat er zeer veelzijdige leerlingen rondlopen, en zelfs op de drukste dag van het jaar bleek de Sint tijd voor een bezoekje te hebben tijdens de…
Gezien de titel van dit stukje en de doelgroep waar ik veel mee werk, zou het u mogelijk niet verbazen als ik hier iets zou gaan schrijven over mensen die met dementie leven en die in de war zijn. Maar niets is minder waar. Ik was namelijk zelf totaal in de war. We zaten na een visite op een afdeling nog even na te praten en zoals het soms kan gaan, kwamen we te spreken over pospoelers. Een pospoeler is…
Het grootste deel van de mensen die onder mijn zorg vallen leeft met dementie. En hoewel ik echt helemaal niemand die ziekte zou gunnen, ligt deze doelgroep me toch aardig. Het is zeker niet altijd vanzelfsprekend om contact te krijgen met iemand met dementie en daarmee is de omgang met en de zorg voor soms behoorlijk uitdagend maar zeker ook erg leuk. Op één van mijn afdelingen wonen echter mensen met een zogenaamde somatische indicatie. Ze kunnen niet meer zelfstandig…
Aan het einde van de dag wandelde ik half in gedachten over de gang langs een aantal kantoren toen ik in een ooghoek iemand in een vrij ongebruikelijke houding over een meubelstuk zag hangen. Ietwat bezorgd, of gewoon nieuwsgierig natuurlijk, deed ik een paar stappen terug om poolshoogte te nemen. Het bleek het nieuwste lid van ons directieteam te zijn. Er was geen sprake van een medisch noodgeval maar ze was haar kantoor aan het verbouwen. ‘Want’, zo legde ze…
Ofwel een IBS. Dat klinkt niet best en dat is het in mijn ogen ook niet. Als iemand een IBS krijgt, in de zorg dan hè*, wil dat zeggen dat een onafhankelijk arts heeft gemeend dat iemand een dusdanig groot gevaar voor zichzelf of anderen vormt, dat diegene acuut moet worden opgenomen. Er is dan geen tijd om het oordeel van een rechter af te wachten. De mensen die een IBS kregen en waar ik mee van doen heb gehad…
Vorig jaar ergens in de herfst ontdekte de groepvijfdochter hoe het zat met Sinterklaas. Tegen de tijd dat de beste man echter voet op Nederlandse bodem zette, leek ze opeens toch weer geheel in zijn bestaan te geloven. Dit jaar is het wel echt tot haar doorgedrongen dat wij verantwoordelijk zijn voor de cadeaus en ik had ergens de hoop dat het hele Sinterklaasfeest een iets minder groot thema zou zijn. Dat bleek ijdele hoop. Maar dat ligt niet aan…
Na een gewone werkweek in de ouderenzorg mocht ik op zaterdag weer aantreden op de huisartsenpost. Het valt dan echt wel een beetje tegen om alweer een wekker te zetten om te gaan werken, maar eenmaal onderweg vind ik het altijd leuk. Nu is het altijd afwachten hoe een dag op de huisartsenpost eruit ziet, maar deze was wel extra gevarieerd. Dat begon al doordat er een collega in opleiding met me meeliep. Het is een gek idee dat ik…
Doorgaans doe ik mijn best soort van blije stukjes te schrijven. Een beetje feelgood vind ik altijd wel fijn, hoewel ik ook graag een eerlijk verhaal vertel en de andere kant van de medaille laat zien. In de zorg kom ik eindeloos in aanraking met allerlei mensen en de aard van die contacten is vaak zeer persoonlijk. Het is denk ik niet onlogisch dat daar vaak best wat emotie bij komt kijken en natuurlijk raken de verhalen die daarbij horen…
Zo tegen lunchtijd rond twaalf uur stapte ik na een tamelijk ingewikkeld gesprek de gang op van één van ‘mijn’ verpleeghuisafdelingen. Er gebeurde werkelijk van alles tegelijk. Ik was nog aan het nadenken over het gesprek en wat ik er verder mee moest doen. Het rook op de gang lekker naar warme eten wat geserveerd werd en ik keek soort van per ongeluk naar binnen bij een mevrouw wiens ogen zojuist gedruppeld waren. Deze dame had haar bril nog niet…
Niet geheel vrijwillig ervaar ik sinds enige tijd wat veel van mijn zorgvragers ook ervaren. Het leed* dat ogen druppelen heet. Ik geloof dat ik, en dat is niet overdreven, al zo ongeveer dertig jaar contactlenzen draag. Zonder bril of lenzen ben ik tamelijk kansloos en het dragen van een bril vind ik niet zo fijn. Mijn eerste actie in de ochtend is het indoen van mijn lenzen en de laatste actie van de dag is het weer uitdoen ervan.…