Vorig jaar ergens in de herfst ontdekte de groepvijfdochter hoe het zat met Sinterklaas. Tegen de tijd dat de beste man echter voet op Nederlandse bodem zette, leek ze opeens toch weer geheel in zijn bestaan te geloven. Dit jaar is het wel echt tot haar doorgedrongen dat wij verantwoordelijk zijn voor de cadeaus en ik had ergens de hoop dat het hele Sinterklaasfeest een iets minder groot thema zou zijn. Dat bleek ijdele hoop. Maar dat ligt niet aan…
Doorgaans doe ik mijn best soort van blije stukjes te schrijven. Een beetje feelgood vind ik altijd wel fijn, hoewel ik ook graag een eerlijk verhaal vertel en de andere kant van de medaille laat zien. In de zorg kom ik eindeloos in aanraking met allerlei mensen en de aard van die contacten is vaak zeer persoonlijk. Het is denk ik niet onlogisch dat daar vaak best wat emotie bij komt kijken en natuurlijk raken de verhalen die daarbij horen…
Eén van mijn collega’s, en ik verwacht dat de betreffende collega dit bericht deelt, roept zo af en toe ‘het leven is geen ponykamp’. Gezien de context waarbinnen ze dat dan gebruikt kon ik wel zo ongeveer bedenken wat ze daarmee bedoelde en de AI-overview van mijn rondje googlen bevestigde mijn vermoeden: De uitspraak “Het leven is geen ponykamp” betekent dat het leven niet altijd leuk en gemakkelijk is. Het is een Nederlandse variant van de Duitse uitdrukking “Das Leben ist kein…
Waar we ook naar toegaan, zowel het oudste als het jongste kind zullen er altijd voor zorgen dat er getekend kan worden. Als we naar opa gaan, hoeven de spullen niet mee, die liggen er namelijk altijd klaar, maar anders gaan er potloden en papier in de tas. De puberzoon creëert graag stripfiguren- en verhalen. Hij kan zich helemaal verliezen in het bedenken hoe zo’n figuur er uit gaat zien en wat die dan gaat beleven. Hij houdt zich nu…
De puberzoon plaagt me al de hele week Donderdag ben je dertien jaar moeder mam, dan ben je echt oud! Supergrappig vindt hij zichzelf. En dus vind ik het ook leuk. Toegegeven, hij ís regelmatig heel grappig. Deze grap is dan een beetje flauw, maar hij komt vaak zeer gevat uit de hoek. En kan dan heerlijk genieten van zijn succes als er weer eens hartelijk om hem gelachen wordt. Dertien dus. Dat dat mij in zijn ogen stokoud maakt,…
Zoals ik een paar weken geleden al voorzag, werd het een ingewikkelde woensdag. In de ochtend mocht de puberzoon afscheid nemen van de leerlingen van de basisschool en traditiegetrouw eindigde dat met een uitglij-actie op een groot springkasteel. Dat zou zich rond half één afspelen en rond één uur werden we dan geacht bij Klimrijk te zijn voor het kinderfeestje van de bijnapuberdochter. Bijna aansluitend ging het programma van de puberzoon verder met een gitaaroptreden en wederom aansluitend was het…
Nou, in de categorie mijlpalen deden we er weer eens één. De eindmusical van de puberzoon was op dinsdagavond aan de orde. Ik leerde zojuist dat het afsluiten van de basisschool met een eindmusical een typisch Nederlands fenomeen is. Het zou ergens in de jaren zestig van de vorige eeuw begonnen zijn, en nooit meer gestopt. Inmiddels zijn er ook moderne varianten bijvoorbeeld in de vorm van een film of een zogenaamde libdub, maar de school van onze kids blijft…
Met nog anderhalve week tot de zomervakantie kunnen we wel spreken van de laatste loodjes dunkt me. Zoals ik vandeweek al schreef, we zijn er maar druk mee. Die laatste loodjes gelden in het bijzonder voor de puberzoon, die zit in groep acht en is bezig aan zijn laatste dagen op de basisschool. Best een bijzondere periode eigenlijk. Er wordt een tijdperk afgesloten en daar ben ik me bewust van maar de puberzoon zelf realiseert zich het ook terdege. Hij…
Laatst hoorde ik mezelf tegen iemand zeggen ‘ik improviseer altijd alles aan elkaar’ en het was later op die dag dat ik me bedacht dat dat eigenlijk best heel erg waar is. Het goede nieuws is dat ik tamelijk goed ben in improviseren en dat je met deze werkwijze lekker flexibel bent. Het nadeel is echter dat er met al het geïmproviseer een risico is om het overzicht kwijt te raken en als een kip zonder kop achter de feiten…
Dat waren zonder grap de woorden die de groepvierdochter afgelopen weekend in de mond nam. Nu wil het wel eens gebeuren dat ze in haar spel iemand anders dan ik met mama bedoelt, maar dat bleek in deze niet het geval. Het was zaterdagochtend rond een uur of tien en ik lag, heel relaxed, nog in bed. Ergens in de nacht ervoor had ik voor taxichauffeur mogen spelen en derhalve had ik wat slaap in te halen. Toen het opeens…