We have to talk steunkousen. Die dingen zijn sinds jaar en dag een heet hangijzer in de zorg en in de loop der jaren ook verworden tot een symbool van wijk- en ouderenzorg. Een korte studie leerde me zojuist dat de moderne steunkous ergens rond 1950 werd geïntroduceerd en volgens zie je ze sindsdien ook te pas en te onpas als er een wijkverpleegkundige moet worden afgebeeld. De laatste jaren werden de steunkousen een beetje het slachtoffer van hun eigen…
Het zijn tamelijk drukke weken qua werk zo in de zomervakantie. Ik ben zelf natuurlijk lekker op vakantie geweest en in die periode is er voor mij waargenomen. Nu ik weer terug ben, is het de beurt aan anderen en aan mij om waar te nemen. Dat is geheel logisch en helemaal niet erg. Wel wat hectisch soms. Ik vond het op deze donderdag aan het eind van de ochtend daarom gewoon bijna ouderwets vertrouwd om visite te doen op…
Het is in de zorg niet ongebruikelijk dat collega’s die vertrekken op hun laatste werkdag worden getrakteerd op een nat pak. Dat gaat immer gepaard met allerlei voorpret bij de collega’s en is daarmee ook meestal niet direct een verrassing voor het slachtoffer. Dat is handig, want dan kan diegene zich voorbereiden en droge kleren meenemen. Nu wilde het geval dat één van onze psychologen afscheid neemt. Ze gaat gelukkig niet definitief weg, maar in het kader van haar opleiding…
Om januari nog even helemaal compleet te maken, mocht ik op de allerlaatste dag ervan aantreden bij de huisartsenpost voor mijn maandelijkse rondje bijbeunen zoals één van mijn collega’s dat zo mooi wist te verwoorden. Ik zal u bekennen dat ik een beetje een haat-liefde verhouding heb met deze activiteit. Na een werkweek in het verpleeghuis valt het me niet altijd mee om met frisse zin naar de huisartsenpost te gaan. Het helpt wel dat ik pas om tien uur…
Een belangrijk thema in de ouderenzorg is momenteel het langer thuis kunnen laten wonen van ouderen die zorg nodig hebben. We zijn er heel druk mee bezig om te bedenken hoe dat vorm te geven. Thuis is immers toch de beste plek. Een ander zeer actueel onderwerp is vrijheid. Waar gesloten afdelingen voor mensen die getroffen werden door dementie tot voor kort volstrekt normaal waren, is inmiddels een goed deel van al die afdelingen ontsloten en binnen onze organisatie is…
Ergens begin deze week had ik een gesprek met een dame die recent op één van mijn somatische afdelingen werd opgenomen, haar familie en de zorg. In het gesprek bereikte ik mijn doel, we evalueerden de situatie tot dan toe en keken voor zover mogelijk vooruit. We hadden het over verwachtingen, van de zorg maar nog meer van het leven voor deze dame. Hoewel het een goed gesprek was, had ik tijdens het gesprek al het gevoel dat het niet…
Na de terugblik ook de vooruitblik. Het zit natuurlijk volledig tussen mijn oren, maar ik hou dus van 1 januari. Het geeft me het gevoel van een frisse start en dat vind ik lekker. Alsof het jaar als een onbeschreven wit blad voor je ligt en je er nog alle kanten mee op kunt. Eigenlijk net als bij het terugblikken biedt die schone lei de gelegenheid om een pas op de plaats te maken. Alleen dan niet reflecterend maar vooruitpeinzend.…
De kortste dag van het jaar is weer geweest en dus was het tijd voor mijn verjaardag. Ieder jaar kom ik tot de conclusie dat het volstrekt logisch is dat ik jarig ben op die tweeëntwintigste december en ik heb ook eigenlijk nooit bijzonder veel zin om dat te vieren door al die donkerte en met de kerstdrukte voor de deur. Nu met alle verhuisperikelen was dat niet anders en daarom ging ik gewoon werken. De ochtendspits was lekker rustig…
Voor degenen die het wellicht ontgaan is; de kerstvakantie is begonnen. Ik begrijp dat nog steeds niet helemaal, ik heb echt het gevoel dat ik in tijd een maand heb gemist. Daar zal dat hele verhuisproces vast debet aan zijn. Overigens vind ik de donkere dagen richting de kortste dag van het jaar altijd ingewikkeld. Ik begrijp ergens wel dat mensen last hebben van winterdipjes zo in al die donkerte. Maar goed, inmiddels kan ik er niet meer omheen dat…
In de ouderenzorg is, hoe verdrietig dat ook klinkt, de dood altijd wel in de buurt. Op een gemiddelde afdeling is sterven niet aan de orde van de dag en er gaat ook heus wel eens een periode voorbij dat er geen overlijdens zijn, maar soms ook wel eens twee in een week. Soms zijn overlijdens verdrietig, soms komen ze bijna als een verlossing en hoe het ook zij, ik vind het altijd bijzonder om bij een sterfproces betrokken te…