Dat zo’n verhuizing een hele toestand is, is natuurlijk bepaald geen verrassing. Het is ook precies de reden dat ik het een paar jaar tegen heb gehouden. Ik had helemaal geen zin in zo’n megaproject. Ik bedoel, ik vind een koffer inpakken om op vakantie te gaan al ingewikkeld. Laat staan wat er gebeurt als het hele huis moet worden ingepakt. Maar ja, we moesten er linksom of rechtsom toch een keer aan geloven en inmiddels zitten we er middenin.…
Inmiddels alweer zo’n dertien jaar geleden is het dat we verhuisden van een klein arbeiderswoninkje uit de jaren dertig in een Eindhovense volksbuurt naar ons heerlijke nieuwe huis aan de rand van zuidwestelijk Eindhoven. De puberzoon was een paar maanden oud en het splinternieuwe huis zonder al te grote eigen tuin maar met gezamenlijke binnentuin en drie slaapkamers voldeed perfect aan onze eisen. Inmiddels zijn we een heel aantal jaren en nog twee meisjes verder en we weten eigenlijk al…
Er gebeurde iets bijzonders in ons huishouden. Ik bracht ergens vorige week de kids naar school en daarbij werd er geklaagd over koude handen. Dat is niet direct bijzonder natuurlijk, in oktober wil het ‘s morgens wel eens koud zijn. Maar omdat ik ook wist dat het later die dag gewoon warm zou worden liet ik het zoeken naar de handschoenen achterwege. Het bijzondere zit hem er in dat ik later op die dag in een vlaag van totale verstandsverbijstering…
Voor een vrije zaterdag was het een nogal drukke dag. Het begon al rond half negen, toen ik wakker schrok en me realiseerde dat de groepdriedochter over een half uur in het zwembad moest liggen. De kleuterdochter had om een mij niet duidelijke reden mijn telefoon (en wekker) mee naar beneden genomen en waarschijnlijk de wekker uitgezet. Super handig. Gelukkig had de groepdriedochter zich al aangekleed en ben ik er op getraind om binnen een kwartier het huis te kunnen…
Het is volgens mij al weer een tijdje geleden dat ik dingen schreef over de was. Dat is in de basis een goed teken denk ik, want dan zal het wel soort van onder controle zijn. Er is nog altijd veel was, maar het lijkt er toch op dat de continue stroom iets kleiner is geworden. Alle kinderen zijn inmiddels alweer een tijdje definitief uit de luiers en dat scheelt sowieso al een hoop waswerk. Daarnaast zijn er dagen dat…
Mijn lieve jongste dwarsliggertje kan het nooit zo waarderen als ik vroeg opsta. En helaas wordt ze ondanks mijn uitgebreide pogingen om zo stil mogelijk de kamer/het huis te verlaten bij ochtenddiensten, doorgaans tóch wakker. Dan schiet ze in luidkeels protest en maakt daarmee iedereen wakker. Tot frustratie van de man en mijzelf. Het was hierom dat ik een hard hoofd had in het experiment wat ik nu soort van per ongeluk ging uitvoeren. Ik had al heel vroeg de…
Het gaat ook werkelijk altijd hetzelfde na zo’n vakantie. Hoe tof het ergens ook is geweest, deze huismus vindt het toch ook altijd weer lekker om thuis te zijn. En dat geldt geloof ik ook voor alledrie de kids, want ze hebben werkelijk heerlijk gespeeld de hele dag. De thuisreis zelf verliep in verschillende delen. Te beginnen bij de man die de gehele afstand van Friesland naar Eindhoven per fiets overbrugde. In twee dagen met net als op de heenweg…
Na acht jaar moederschap is het me gelukt om een typische eigenschap te ontwikkelen, waarvan ik zelf het idee heb dat dat mij moeders hoort. Dat zegt heel veel over mij en werkelijk helemaal niets over het moederschap. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat moeders zich er in herkennen. Lekker duidelijk weer. Het geval wilde dat ik woensdag een dag vrij van alles had. Ik heb vakantie, de man ging werken, de groepvierzoon en groepdriedochter gingen naar de bso…
Vroeger, en dan heb ik het over een jaar of vijftien geleden, dat is wel echt vroeger lijkt me, ging ik geregeld met de YMCA op klusweekend. Ik zat bij de buitensporttak en we organiseerden zomerkampen vlakbij de Franse grens in de Belgische Ardennen. De Belgische YWCA (ja, dat is de damesvariant) had, of heeft, geen idee, daar een prachtig primitief kampterrein waar we onze kampen doorbrachten. En waar gehakt wordt, daar vallen spaanders, dus moest er zo af en…
De man en ik zijn inmiddels bijna vijftien jaar een setje. Doorgaans zou ik dan nu iets opschrijven over hoe vreselijk lang dat is en dat we toch wel erg oud aan het worden zijn. Zo niet deze keer, want enige nederigheid past vandaag. Ik nam bij het tuinhek van onze pg-afdeling namelijk een gebakje aan wat een echtgenoot van een van onze bewoonsters haar kwam brengen. Ze waren vandaag namelijk 53 jaar verloofd. Dat is toch wel iets om…