Het was zo’n dag. Het was koud, er was een cross, dingen lukten niet en we probeerden er maar wat van te maken. Het begon rond een uur of negen ‘s morgens, ik lag nog in bed moet ik bekennen en de man poogde op weg te gaan naar Oirschot. De cross voor de volwassenen begon eerder en hij zou gaan fietsen. Het bleef echter bij pogen, want er bleek een fietssleutel spoorloos verdwenen. Uiteraard lag het reserve-exemplaar nog in…
De man leeft volgens het adagium dat je nooit genoeg fietsen kunt hebben. Hij legt aan iedereen die het wil horen uit dat het ideale aantal fietsen bestaat uit het aantal fietsen dat je hebt +1. Deze zienswijze leidde deels tot de verhuischaos waar we nu in zitten en is ook ergens verontrustend, want ons nieuwe huis gaat daarmee ook ooit te klein zijn. Gelukkig hebben we een ruime garage en nog wel mogelijkheden in de tuin dus voorlopig zitten…
Kijkend door de foto’s van de afgelopen dagen moest ik bij dit plaatje een beetje denken aan de rubriek van de Volkskrant waarin Hans Aarsman foto’s analyseert als een detective. Het eerste wat opvalt aan de foto is de totale chaos, er zijn zoveel tamelijk random dingen te zien dat je je direct afvraagt wat hier toch aan de hand is. Als je wat beter kijkt zie je dat er waarschijnlijk geklust wordt. Op de voorgrond staat een verpakking van…
Een paar maanden geleden bedacht ik dat het leuk zou zijn om kerst met familie in ons nieuwe huis te vieren. Daarbij schoof ik het daadwerkelijk plannen wat voor me uit, ergens stond me bij dat ik dienst zou hebben en in het verhuisgeweld lukt het organiseren van andere dingen me nog minder goed dan gebruikelijk. Zoals te voorspellen was, planden we uiteindelijk niets en dat kwam eigenlijk meer dan goed uit. Hoewel we een prachtige tafel hebben en de…
Zeg, zo appte mijn moeder ergens vorige week, kunnen jullie nog hulp gebruiken? Want we willen nog wel een dagje langskomen hoor. Dat liet ik me natuurlijk geen twee keer zeggen en ik ‘bestelde’ ze op de eerste dag van mijn vakantie. Nadat ze eerder al gezorgd hadden voor een bosrijke kast, was het doel van deze dag voornamelijk het verplaatsen van spullen. In ons oude huis stond nog een tafel en een stel stoelen die na respectievelijk een jaar…
We wonen nu precies een week in Veldhoven en ik zou willen stellen dat het een bewogen week week was. Tussen al het verhuisgeweld door werd er gesport, gekerstdineerd, gekerstborreld (x2), gewerkt, geklust, geshopt, gepoetst en verjaard. De kids gingen natuurlijk ook nog naar school, dus werd er gehuiswerkt en er werd huiswerk geskipt. De eerste paar dagen na de verhuizing werd er gekampeerd, inmiddels is er in ieder geval sprake van een iets luxere variant van kamperen. Er zijn…
De kortste dag van het jaar is weer geweest en dus was het tijd voor mijn verjaardag. Ieder jaar kom ik tot de conclusie dat het volstrekt logisch is dat ik jarig ben op die tweeëntwintigste december en ik heb ook eigenlijk nooit bijzonder veel zin om dat te vieren door al die donkerte en met de kerstdrukte voor de deur. Nu met alle verhuisperikelen was dat niet anders en daarom ging ik gewoon werken. De ochtendspits was lekker rustig…
We wonen nu een halve week in Zeelst en het was werkelijk complete chaos de laatste dagen. Die verhuizing op zichzelf is natuurlijk al bepaald ontwrichtend, het was ook de laatste week voor de kerstvakantie, er ligt nog een berg klussen en hoewel de grote dingen over zijn, ligt er nog een substantieel deel van onze huisraad in Meerhoven. Ik had ergens gehoopt dat het allemaal sneller zou gaan qua spullen overbrengen en opruimen, maar als ik eerlijk ben was…
Voor degenen die het wellicht ontgaan is; de kerstvakantie is begonnen. Ik begrijp dat nog steeds niet helemaal, ik heb echt het gevoel dat ik in tijd een maand heb gemist. Daar zal dat hele verhuisproces vast debet aan zijn. Overigens vind ik de donkere dagen richting de kortste dag van het jaar altijd ingewikkeld. Ik begrijp ergens wel dat mensen last hebben van winterdipjes zo in al die donkerte. Maar goed, inmiddels kan ik er niet meer omheen dat…
In de ouderenzorg is, hoe verdrietig dat ook klinkt, de dood altijd wel in de buurt. Op een gemiddelde afdeling is sterven niet aan de orde van de dag en er gaat ook heus wel eens een periode voorbij dat er geen overlijdens zijn, maar soms ook wel eens twee in een week. Soms zijn overlijdens verdrietig, soms komen ze bijna als een verlossing en hoe het ook zij, ik vind het altijd bijzonder om bij een sterfproces betrokken te…