Zoals gezegd, we zijn in de buurt van de Tour en omdat we gisteren de karavaan misten, moest er vandaag een herkansing. Nog een keer een aantal uur wachten op een stel wielrenners konden we de meiden niet aandoen, maar voor een optocht met cadeautjes liepen ze wel warm. Dus tuften we, met dank aan de man, goedgetimed naar een supermarkt in een dorp in de buurt, deden boodschappen, staken de weg over en bevonden ons opeens langs de route…
Of het helemaal toevallig is, waag ik te betwijfelen, maar we bevinden ons in deze eerste week van de vakantie in de buurt van de Franse Alpen waar juist ook de Tour de France doorheen komt. Na een prima nacht in ons huisje in Motz werd ik rond een uur of negen wakker van de man die koffie kwam bezorgen. Na het drinken daarvan gingen we het hebben over de dagbesteding, in de genoemde Tour was er op deze dinsdag…
De man had het helemaal bedacht. Hij had op woensdag een vergadering in Utrecht en het weekend daarna een trainingsweekend in het Duitse Senheim. Voor normale mensen is hier in de verste verte geen combinatie in te bedenken, maar de man voelde mogelijkheden. Binnenkort doet hij namelijk weer mee aan een soort monsterfietstocht van de Alpen naar Nederland en daar moet natuurlijk voor getraind worden. Vandaar dat hij een nauwkeurig logistiek plan en route bedacht om donderdag en vrijdag per…
Er werd dus gewandeld. En gehold. In het kader van de trail60 die werd georganiseerd door de Belgische mucovereniging om geld op te halen voor (of tegen zo je wil) taaislaamziekte. We waren op zaterdag al via het Hergémuseum naar het Pajottenland gereisd waar het geheel zich af zou gaan spelen. Als rechtgeaarde Hollander kon ik de naam Pajottegem trouwens wel waarderen. We aten op zaterdag een hapje (en de man en zijn loopmaatje iets meer) in Herne en sliepen…
Het is bepaald geen ongebruikelijkheid dat er voor ons gezin een actief of sportief weekend voor de deur staat maar de laatste tijd was daar toch wat de klad in gekomen. Geen zorgen hoor, de man rent zich nog altijd geregeld rot en de kids en ik doen ook heus nog wel eens wat. Een gezinsuitje in het kader van een sportiviteit was echter al een tijdje geleden, waarschijnlijk mede door al die sportieve verplichtingen. Dat dat nu verandering in…
Het was de tweede zondag van januari. Dat klinkt niet uitgesproken bijzonder, maar voor veel (Noord-Hollandse) hardloopliefhebbers is dit toch een dag die structureel in de agenda staat. Sinds ruim vijftig jaar is dat namelijk de dag waarop de halve marathon van Egmond plaatsvindt. Zo’n loopevenement midden in de winter met een parcours wat deels over het strand gaat spreekt tot de verbeelding en omdat het zo lekker dicht bij zijn schoonouders is doet de man eigenlijk al jaren mee.…
Een tijdje geleden schreef ik al eens over ons wielrenkind en een half jaar later is er in die situatie weinig veranderd. De bijnapuberdochter gaat nog altijd met veel plezier naar de fietstrainingen en ik doe nog altijd mijn best om dat zo’n beetje bij elkaar te faciliteren. Behalve het trainen is er, net zoals bij de meeste sporten, ook de mogelijkheid om mee te doen aan wedstrijden. En hoewel de bijnapuberdochter daar niet meteen om staat te springen leek…
De herfst is nu echt begonnen, je zou het zelfs winter kunnen noemen en toeval of niet, maar op de dag dat er sneeuw viel, begon ook het cross-seizoen. Sinds er in dit huishouden zowel aan atletiek én wielrennen wordt gedaan, weet ik dat er in beide sporten wordt gecrosst, en laat dit nou ook bij beide sporten in het winterseizoen gebeuren. Ik doel vandaag echter op de crossvariant die bij atletiek hoort en dus mochten er vier mensen het…
De laatste campingdag besloten we door te brengen op en rond de camping. Aangezien de camping aan een groot meer ligt, stond de dag in het teken van waterpret. Na het ontbijt zocht de man zijn wetsuit weer op en zwom een rondje langs de oever van het meer. Het werd een tocht van een kleine twee uur en vier kilometer. Intussen zwommen wij in het meer en genoten van het heerlijke weer. Op een bankje aan het meer werd…
Een verplaatsing naar het zwarte woud stond er dus op het programma. Naar de Titisee om precies te zijn. Dat was een flink stuk rijden en dus stonden we redelijk bijtijds op om ons kampementje in te pakken. Het afbreken en inpakken verliep tamelijk soepel en opeens waren we al rond kwart over tien geheel in kannen en kruiken. We hadden alleen net de meisjes gepusht om mee te doen met het knutselprogramma van het animatieteam van de camping en…